น้อย แต่เขาก็ไม่รีบ“อ้ะเนะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับร้อนรน เขาเป็นห่วงท่านแม่ของเขา“มิต้องห่วง ท่านแม่ของเจ้ากำลังเกิดความสงสัยในชีวิต เรารอนางหน่อยเถิด” ต้าซือมิ่งปลอบเด็กน้อยอย่างคนมี ‘ประสบการณ์’และคอยปกป้องมารดาของเด็กน้อยอย่างระวัง หากนางล้มลงขณะที่ยังไม่ได้สติคืนมา คงเป็นความผิดของเขา“อ้ะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าเกิดความสงสัยในชีวิตคืออะไร แต่ไม่ว่าท่านพ่อพูดอะไร เขาก็เชื่อหมด เขาจึงรอตามที่ท่านพ่อบอกในเวลานั้น ท่ามกลางภูเขาและแม่น ้า ทะลวงทะลุหินดาษดา มหาคลื่นธารากระแทกฝั่ง พรายพรั่งดั่งพันก้อนเมฆา โลกาเหมือนภาพวาด เวลาหยุดเดิน ใต้ฟ้าบนดินมีเพียงพ่อแม่ลูกสามคนนี้หลายปีผ่านไป หรงอี้ยังคงจำฉากนี้ได้ ไม่มีเขาในนั้น มีเพียงภรรยางดงามเจิดจรัส เขาได้แต่มองเหม่อ
…“อ้ะ?”สุดท้ายเยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ทนรอต่อไปไม่ไหว เขาหันไปมองท่านพ่อของเขาถามว่า “อ้ะเนะเนะ?”“…อืม” ต้าซือมิ่งที่ตอบเด็กน้อยช้าไปเล็กน้อย เขาก็พอจะเข้าใจคำถามของเด็กน้อย ตอบว่า “ไม่เป็นอะไรจริงๆ ประเดี๋ยวก็หายดีแล้ว”“…ไม่” เยี่ยนอวี๋ที่เรียกสติกลับมาได้ นางก็กะพริบตาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ก่อนที่มือหนึ่งจะเชิดคางของต้าซือมิ่งขึ้นส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็จับใบหน้าน้อยๆ ของเด็กน้อยไว้ต้าซือมิ่งที่ถูก ‘ล่วงละเมิด’ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็มิได้ขัดขืนตรงกันข้ามเขายังแอบรู้สึกดีใจด้วย…“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าปล่อยให้ท่านแม่
