ของเขาจับอย่างมีความสุขเขายังกอดมือของท่านแม่ไว้พลางยิ้มตาหยี “อ้ะเนะเนะ!” ท่านแม่หายดีแล้วหรือขอรับเยี่ยนอวี๋มองเจ้าตัวน้อย ก่อนจะมองเจ้าตัวใหญ่ แล้วหันไปมองเจ้าตัวน้อยอีกครั้ง และหันไปมองเจ้าตัวใหญ่อีกครา… นางมองสลับไปมาเช่นนี้อยู่นาน นานจนเยี่ยนเสี่ยวเป่างุนงง “อ้ะเนะเนะ?” ท่านแม่เป็นอะไรไปขอรับ“…”
เยี่ยนอวี๋จึงปล่อยมือออกเงียบๆ สีหน้านางในตอนนี้คาดเดายากนักต้าซือมิ่งที่ถูก ‘ลวนลาม’ พักใหญ่ เขาก็ถามขึ้นเบาๆ ว่า “มั่นใจแล้วใช่หรือไม่”“เพ้อเจ้อ!” เยี่ยนอวี๋ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตนเองอย่างไรดี ไม่ว่านางจะไม่อยากจะเชื่อ ไม่อยากจะยอม ไม่อยากจะรู้อย่างไร ทว่าความจริงก็คือต้าซือมิ่งท่านนี้หน้าตาเหมือนลูกของนางราวกับแกะ!ทว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ ตอนแรกเยี่ยนอวี๋คิดว่าท่านพ่อของเด็กน้อยคือกู้หยวนเหิง แต่หลังจากที่เจอกู้หยวนเหิงแล้ว นางก็มั่นใจว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กน้อย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานางก็ไม่ได้สนใจอีกเลยว่าท่านพ่อของเด็กน้อยคือใคร ถึงอย่างไรเด็กน้อยก็เป็นลูกของนางแต่ว่า…“จะว่าไปแล้ว เหตุใดเจ้าเกี้ยวพาข้าสำเร็จแล้วก็มาทิ้งขว้างกัน”ต้าซือมิ่งกลับมิได้ถามเสียงเบาเหมือนเมื่อครู่ เขาคิดว่าเขาต้องคว้าโอกาสเหมาะสมนี้ไว้“พูดเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า!” เยี่ยนอวี๋โต้กลับต้าซือมิ่งหุบปากทันที เขาและเด็กน้อยมองเยี่ยนอวี๋อย่างไร้เดียงสา
“อ้ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าผู้ไร้เดียงสาที่สุด เขาก็ไม่เข้าใจ “อ้
