อมิ่งคาดคิดไว้ นางเพียงสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะกล่าวว่า “แม้เจ้าจะความจำเสื่อมแต่จะมาพูดเหลวไหลเช่นนี้มิได้! ยิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเสี่ยวเป่า เขาฟังรู้เรื่องนะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบพยักหน้าทันที เสี่ยวเป่าฉลาดที่สุด เสี่ยวเป่ารู้ทุกเรื่องต้าซือมิ่งอดหัวเราะไม่ได้ แต่เขาก็มิได้ปฏิเสธ เขาลูบศีรษะโล้นน้อยๆของเด็กน้อย พูดเห็นด้วยว่า “ใช่แล้ว เสี่ยวเป่ารู้ทุกเรื่อง เสี่ยวเป่าจึงรู้ว่าข้าคือท่านพ่อ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ายิ้มมองท่านพ่อของเขา เขารู้ว่าเป็นท่านพ่อตั้งนานแล้ว
ท่าทีน่ารักน่าชังเช่นนี้ ทำเอาต้าซือมิ่งอบอุ่นหัวใจนัก เขาตบหลังเด็กน้อยเบาๆ “พ่อตาบอดเองที่สองครั้งแรกจำเสี่ยวเป่าไม่ได้”ตาบอดจริงๆ…หากจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ก็คงไม่ต้องปล่อยให้เด็กน้อยตามหาเขาลำบากลำบนเช่นนี้ แต่ก่อนเขาไม่รู้ แต่ตอนนี้เมื่อย้อนคิดแล้วต้าซือมิ่งรู้สึกสงสารนัก“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่า เสี่ยวเป่าอภัยให้ท่านพ่อที่ตาบอดเมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของสองพ่อลูกนางก็ยิ่งรู้สึกสับสนตามแผนเดิมของเยี่ยนอวี๋ เด็กน้อยของนางไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไรทว่า… เยี่ยนอวี๋ดูออกว่าเด็กน้อยชอบท่านพ่อต้าซือมิ่งคนนี้มาก เมื่อย้อนคิดถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ผ่านมา นางก็พบว่าเด็กน้อยตามหาท่านพ่อเองหลายหนแล้ว“…”เยี่ยนอวี๋อารมณ์ขุ่นมัวทันทีเสียงของต้าซือมิ่งกลับดังขึ้นอย่างนุ่มนวลอีกครั้ง “ปฐมราชินีเยี่ยน ข้าขอป
