รึกษาเรื่องหนึ่ง”“เรื่องอะไร” เยี่ยนอวี๋มองเขา ใบหน้าน้อยและใบหน้าใหญ่ปรากฏต่อหน้านาง ใบหน้าน้อยน่ารัก ส่วนใบหน้าใหญ่นั่น…
เยี่ยนอวี๋ยื่นมือออกไปลูบเด็กน้อยอย่างเก้งก้างเล็กน้อย เสียงคำถามของต้าซือมิ่งก็ดังขึ้นข้างหูของนาง “ข้าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ดีหรือไม่”“อืม” เยี่ยนอวี๋ที่กำลังเงอะงะอยู่ยังไม่ทันตั้งสติได้ ทันใดนั้น…“ไม่ได้!”“ตามนั้น”เยี่ยนอวี๋ถลึงตาใส่ต้าซือมิ่ง เขายิ้มบางๆ ดวงตาเป็นประกาย“ปฐมราชินีเยี่ยน กลับคำเช่นนี้ไม่ดีนะ”“ข้า…”“ลงไปดูอิงหลงกันก่อนเถิด” ต้าซือมิ่งที่ไม่ยอมปล่อยให้มารดาของเด็กน้อยกลับคำ เขาก็อุ้มเด็กน้อยลงไปดู ‘ศพ’ ของอิงหลงที่ถูกเมินไว้นานแล้ว“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถูกดึงดูดความสนใจไปทันที “อ้ะเนะเนะ!”“อืม” ต้าซือมิ่งที่อุ้มเด็กน้อยพลางสำรวจ ‘ศพ’ ของอิงหลงก็สัมผัสถึงพลังจางๆ ในร่างของอิงหลงโบราณองค์นี้“เสี่ยวอิงยังไม่ตาย แต่ก็เหมือนตายทั้งเป็นแล้ว” เยี่ยนอวี๋ยื่นมือไปลูบเกล็ดที่มัวหมองของผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเก็บมันใส่ในถุงวิเศษ
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าขยี้ตาอย่างเสียใจหรงอี้ลูบศีรษะของเขาปลอบเด็กน้อย ถามเยี่ยนอวี๋ว่า “มีแผนจะทำอย่างไร”“ค่ายกลที่นี่เป็นดั่งที่เจ้าบอก มันเชื่อมโยงกับผนึกของข้า แม้ว่าข้าจะเก็บร่างวิญญาณของเสี่ยวอิงไป แต่สถานที่แห่งนี้ยังคงสามารถรวบรวมวิญญาณชั่วร้าย เพียงแต่ว่าขนาดของมันจะเล็กลง” ในขณะที่เยี่ยนอวี๋ทำ
