อนที่เถาวัลย์เหล่านี้จะจู่โจมพวกเขา พวกมันกลับไม่ส่งกลิ่นอายเล็ดลอดออกมาแม้เพียงน้อย ย่อมรู้ได้ว่ามันจู่โจมโดยการมุดออกมาจากความว่างเปล่า มิเช่นนั้นด้วยการรับรู้ของเยี่ยนอวี๋และหรงอี้ พวกมันคงถูกจับได้ตั้งแต่แรกแล้วทว่าถึงแม้การจู่โจมเมื่อครู่ของพวกมันจะฉลาดอย่างไร แต่การจู่โจมเป้าหมายผิดก็ทำให้พวกมันสลายเป็นเถ้าถ่าน แม้แต่ ‘รัง’ ก็ถูกเปิดเผยเถาวัลย์ที่เลื้อยพันกันดังสวบสาบ มันรู้ตัวว่าเยี่ยนอวี๋และต้าซือมิ่งเข้าใกล้พวกมันแล้ว แต่ผลของการจู่โจมเมื่อครู่นี้ทำให้พวกมันไม่กล้าบุ่มบ่ามอีกด้วยเหตุนี้เยี่ยนอวี๋รู้ว่า “มันยังมีความนึกคิดด้วย”
“เจ้าอยากช่วยมันหรือ” ต้าซือมิ่งขมวดคิ้วครุ่นคิด เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากเกินไปทว่าเยี่ยนอวี๋ก็พอจะมั่นใจ “ข้ามีวิธีชำระล้างความชั่วร้ายให้บริสุทธิ์ แต่พวกมันแยกร่างและวิญญาณของเสี่ยวอิงแล้ว เกรงว่าข้าไม่สามารถทำให้มันยอมชำระล้างแต่โดยดีได้”“เจ้าต้องใช้เวลาเท่าใด” ต้าซือมิ่งที่พร้อมจะเป็นลูกมือให้ก็พร้อมเข้าบทบาทในทันที “ข้าช่วยเจ้ายั้งมันไว้หนึ่งชั่วยามได้ พอหรือไม่”“…” เยี่ยนอวี๋ไม่ได้พูดอะไร นางชายตามองผู้ชายที่อยู่ข้างกายนางยังคงไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของเขาคืออะไรต้าซือมิ่งหรงที่ถูกมอง เขาก็หันศีรษะไปให้นางเล็กน้อย พยายามให้ปฐมราชินีเยี่ยนมองเขาดีๆ และรู้ว่าเขาคือใคร! น่าเสียดายที่ปฐมราชินีเยี่ยนไม่สนใจรูปลักษณ์ของเขาแม้แต่น้อย “เจ้าช่วยข้าสามครั้งแล้
