เวลามาสนใจกิริยา คำพูดและท่าทีของทารกน้อยเมื่อเยี่ยนอวี๋ตั้งสติได้ก็รีบปิดปากบุตรชายไว้ทันที นางไม่มีเวลาไปสนใจว่าบุตรชายมองใคร “ไม่! ไม่ใช่! เจ้าไม่มี”แม้เสี่ยวเป่าตัวน้อยจะถูกปิดปากไว้ เขายังคงพยายามพูดด้วยเสียงอู้อี้เพื่อบอกว่า “นั่นก็คือท่านพ่อของเขาไง! ก็คือท่านพ่อของเขา! ท่านพ่อรูปงาม!”เยี่ยนอวี๋ “…”เศษสวะตัวไหนกันที่หลอกล่อหัวใจของเด็กน้อยผู้น่ารักของนางไป?! ซ ้าร้ายนางยังไม่รู้เรื่องเลยด้วย?! ทั้งๆ ที่นางอยู่ข้างกายเด็กน้อยตลอดเวลา ไม่ว่าเด็กน้อยเจอใครมาหรือรู้จักใคร นางย่อมรู้หมด!เคยเล่นกับใครมา นางก็รู้
ไม่ ไม่ถูก…ช่างน่ากระสับกระส่ายจริงๆ!เยี่ยนอวี๋แทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ครั้นนางสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว นางก็มองไปที่ต้าซือมิ่งราชสำนักที่ลำตัวแข็งทื่อและเกร็งไปทั้งตัวในขณะเดียวกัน ต้าซือมิ่งท่านนี้ก็กำลังอ้าปากค้าง ทำหน้าอึ้งอย่างไม่ต้องสงสัยเขาอึ้งไปเลยจริงๆ! อึ้งมาก…เพราะว่าเด็กน้อยยังเด็กมาก อายุเพียงสี่เดือนกว่า ในสายตาของต้าซือมิ่งหรงแล้ว เขาเด็กจนเขาไม่กล้าอุ้ม กลัวว่าจะพลั้งมือทำเขาเปราะแตก ทว่าเจ้าก้อนน้อยตัวเล็กคนนี้เรียกเขาว่า “พ่อ”พ่อหรือ… ช่างมหัศจรรย์นักต้าซือมิ่งหรงรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า ในร่างกายของเขามีความรู้สึกอันเลือนรางกำลังก่อตัวขึ้น ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชินและแปลกประหลาด แต่ก็ราวกับคุ้นเคยมากมหัศจรรย์จริงๆ…ความรู้สึกมหัศจรรย์นี้ทำให้ต้าซือมิ่งยกมือขึ
