่เดิมหม่อมฉันคิดไว้ว่าจะทูลรายงานฝ่าบาทหลังจากเจอตัวต้าซือมิ่งเพคะ ทว่าบัดนี้…” กู้หยวนซูกระอักกระอ่วน ราวกับรู้สึกลำบากใจและรู้สึกผิดมากจักรพรรดิอดกล่าวปลอบใจด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนไม่ได้ และให้สัญญาว่า “เราจะส่งกองกำลังไปเพิ่ม นอกเหนือจากตำหนักซือมิ่ง ซูเอ๋อร์เจ้าคุมเขาให้อยู่ไว้ชั่วคราวก็พอ”
“หม่อมฉันจะพยายามเพคะ…” กู้หยวนซูมิได้สัญญา นางเพียงแสดงความอ่อนแอและน่าสงสารจักรพรรดิหยวนคังปลอบประโลม “เจ้าก็อย่าฝืนตนเองมากเกินไป จำไว้ว่ามีเราอยู่”“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” กู้หยวนซูกล่าวขอบคุณจากใจจริงก่อนจะย ้าเตือนว่า “ฝ่าบาทต้องระวังเมื่อส่งกองกำลังมาเพิ่มนะเพคะอย่างที่หม่อมฉันเคยทูล โยวตูสามารถดักจับกลิ่นอายค่ายกลเคลื่อนเวหาได้ ดังนั้นต้องระมัดระวังมากกว่าเดิมเพคะ”“ได้ เรารู้แล้ว เจ้าก็ดูแลตนเองให้ดี” หลังจากจักรพรรดิหยวนคังให้สัญญาแล้ว เขาก็หลุดออกจากพลังจิตสัมผัสทันที เขามิได้กลัวว่าจะถูกดักฟัง เพราะเขามั่นใจในพลังของตนเองมาก ถึงอย่างไรป้ายกายสิทธิ์ที่กู้หยวนซูใช้ก็เป็นป้ายลายมังกรที่มีเลือดของเขา หากมีผู้ใดแอบฟัง เขาย่อมสัมผัสได้ทันที แม้จะเป็นต้าซือมิ่งท่านนั้นก็ไม่ยกเว้นทว่าต้าซือมิ่งท่านนั้นที่จักรพรรดิหยวนคังกำลังคิดถึงอยู่นั้น เขาไม่มีอารมณ์มาแอบฟัง ยิ่งไม่มีเวลาไปยุ่งเรื่องอื่น! เพราะว่าเหมือนกับว่าตอนนี้เยี่ยนอวี๋กำลังถูกเล่นงานกลับแล้ว!?“…”สีหน้าเยี่ยนอวี๋ค่อยๆ ซีดลง เห็นได้ชัดว
