๋ได้ร่ายเกราะคุ้มกันให้กับเจ้าตัวน้อยไว้ตั้งนานแล้วดังนั้นหากเจ้าตัวน้อยหลุดออกจากเกราะคุ้มกันก็จะสามารถเรียกสตินางได้ แต่เจ้าตัวน้อยนั้นก็เชื่อฟังมาก เขาไม่ได้วิ่ง ยังคงส่งเสียง‘อ้ะเนะเนะ’ อย่างต่อเนื่อง
“อ้ะเนะเนะ? อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังคงร้องขอความเห็นจากท่านแม่คนงามอยู่ หลังจากที่รอคำตอบไม่ไหว เขาจึงได้ร้อง‘อ้ะเนะเนะ’ ต่อไปผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังคงไม่ได้การตอบกลับ เขาเริ่มร้อนใจแล้ว หลังจากที่เกาศีรษะโล้นน้อยๆ ของตนแล้วก็ไม่สามารถหยุดความคิดที่อยากจะวิ่งออกไป ‘รอบนอก’ ได้อีกครั้งหลังจากนั้น เขาที่วิ่งออกไประยะหนึ่งก็หยุดลงด้วยความโกรธ“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จำได้ว่าตนสัญญาว่าจะไม่ไปไหนมั่วซั่ว ไม่ทำให้คนอื่นเป็นห่วงอีกก็จับแก้มน้อยๆ อันอวบอ้วนของตน “อ้ะเนะเนะ!”เสี่ยวเป่าจะทำอย่างไรดี!เสี่ยวเป่าอยากไปหาพ่อพ่อ!แต่เสี่ยวเป่าไปไม่ได้!แต่เสี่ยวเป่าอยากไปมาก!แต่เสียวเป่าก็ไปไม่ได้…เสี่ยวเป่าที่ร้อนใจจนหมุนตัวไปมา เขาร้อนใจจนศีรษะแทบจะชุ่มเหงื่อแล้วทว่าโชคดีที่ก่อนที่เจ้าคนใจร้อนบางคนจะ ‘เป็นบ้า’ ขึ้นมา บิดาของเขาก็ได้ปรากฏตัวออกมาแล้ว
ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักมาหาเยี่ยนอวี๋ตามความรู้สึกได้สำเร็จเขาปรากฏตัวอย่างไร้เสียง ไร้การเคลื่อนไหวและไร้กลิ่นอายใดๆ“เนะ!”เยี่ยนเสี่ยวเป่าเงยศีรษะอย่างสัมผัสได้!ต้าซือมิ่งบางคนที่เพิ่งจะวางเท้าทั้งสองลงพื้นก็
