ยน้อยของพวกเขาขึ้นมา ฮูหยินน้อยเก่งกาจก็ช่างเถอะ บุตรชายบุญธรรมก็ยังยอดเยี่ยมขนาดนี้ คืนวันหลังจากนี้ก็มีเพียงแค่ถูกรังแกตลอดเสียแล้ว น่าอนาถจริงๆ…ก๊อกๆ“ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน พืชตะไคร่น ้าของท่านขอรับ”จวินฮวนผู้นำพืชตะไคร่น ้ามาเยือนด้วยตนเองนั้นเคาะประตูห้องส่วนตัวในขณะที่คนภายในห้องล้วน ‘รู้สึกหวาดผวากับเหตุการณ์ที่เพิ่งจะผ่านไป’ ทำให้อินหลิวเฟิงที่ฟังออกว่าเป็นเสียงของเขารู้สึกตะลึง “จวินฮวน?”“เป็นข้าน้อยเองขอรับ” จวินฮวนรับคำอยู่นอกประตู
อินหลิวเฟิงลุกขึ้นไปเปิดประตูให้จวินฮวน “เหตุใดเจ้าจึงมาส่งพืชตะไคร่น ้าด้วยตนเองกัน หรือว่าทำสิ่งใดผิดในสำนักจึงถูกลงโทษให้มาเป็นพนักงานในงานประมูล?”“ไม่ใช่” จวินฮวนทำความเคารพอินหลิวเฟิงอย่างสำรวมกิริยา“คารวะนายน้อย”“ไม่ต้องทำความเคารพพอเป็นพิธีเหล่านี้ รีบเข้ามา” อินหลิวเฟิงโบกมือแล้วลากจวินฮวนเข้ามาในห้องขณะเอ่ย “เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไร? หรือว่าไม่ได้เจอข้านานมากแล้วจึงคิดถึงข้ากัน?”“นั่นก็ไม่ใช่” จวินฮวนดึงมือตนเองกลับมาและแสดงท่าทางจริงจัง “นายน้อย ธรรมเนียมมารยาทที่ควรปฏิบัตินั้นไม่สามารถละเว้นได้ ท่านมีฐานะเป็นถึงนายน้อยแห่งเมืองโยวตู มิอาจละเลยธรรมเนียมเช่นนี้ได้”“ข้าก็เป็นแบบนี้” อินหลิวเฟิงแสดงอากัปกิริยาไม่สนใจ นั่งเกียจคร้านอยู่ข้างกายเยี่ยนอวี๋ต่อไป ทั้งยังยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “เจ้าคงไม่ได้มาเทศน์ข้าโดยเฉพาะหรอกนะ?”“มิใช่” จวินฮวนเบนสายตา
