ดังแทรกขึ้น เสียงนั้นช่วยพูดคืนความยุติธรรมให้เยี่ยนซูซูว่า “อุ๊ย! ข้าก็คิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ศิษย์พี่ผู้โหดเหี้ยมกลั่นแกล้งศิษย์น้องอ่อนแออีกแล้ว และยังทำให้คนทั้งครอบครัวต้องตายด้วย เก่งจริงๆ!”คุณหนูสามตระกูลเฉาที่ถูกลืมไปแล้วก็ไม่ยอมอยู่เฉย นางพูดเหน็บแนมขึ้น แต่ครั้งนี้นางรักษาภาพลักษณ์มาก นางเดินเข้าหาอินหลิวเฟิง จากนั้นก็คารวะอย่างอ่อนช้อย “ข้าน้อยเฉาผิงผิง คารวะนายท่านน้อยอินเจ้าค่ะ”อินหลิวเฟิงรู้สึกขยะแขยงหญิงสาวที่เสแสร้งทำเป็นอ่อนโยนเช่นนี้นัก “อืม เรื่องก่อนหน้านี้ ข้าไม่เอาความเจ้า แต่เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดที่นี่ เชิญออกไปเถิด”“นายท่านน้อยอิน…” เฉาผิงผิงทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ นางพูดขึ้นว่า “นายท่านน้อยอิน เมื่อครู่ผิงผิงปฏิบัติมิงาม ชนรถม้าของท่านแต่ผิงผิงไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ ทว่าหญิงงามข้างนายท่านน้อยท่านนี้จิตใจช่างโหดเหี้ยมอำมหิต ท่านอย่าถูกหลอกด้วยรูปลักษณ์เลอโฉมเย้ายวนของนาง สตรีเช่นนางชั่วร้ายที่สุด! ท่านดูนางสิ ไม่เพียงทำให้คนตายยกครัว ยังขับไสไล่ส่งให้ศิษย์น้องผู้น่าสงสารไปตายอีก ชั่วร้ายจริงๆ!”อินหลิวเฟิงงงงันไปหมด “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”
“บ้าไปแล้วจริงๆ ขอรับ!” เอ้อร์เหมารีบสำทับ “ทหาร! ไม่รีบจับตัวผู้หญิงบ้าที่ชนนายท่านน้อยแต่แรกไปอีก เก็บไว้ฉลองวันขึ้นปีใหม่หรืออย่างไร! ให้ตายเถอะ… นายท่านน้อย! ข้าคิดว่าต้องเปลี่ยนองครักษ์ประตูเมืองเหล่านี้แล้ว ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ
