ขอบคุณขอรับกู้หยวนหมิงพลันรู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจอีกครั้งว่าหากเด็กคนนี้เป็นเด็กของตระกูลกู้ของพวกเขาจริงๆ คงดีมากเลยเสียดาย… กู้หยวนหมิงที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ก็ทำได้เพียงประสานมือกล่าวอำลากับเยี่ยนอวี๋อีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าคารวะทุกคนในตำหนัก จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปพร้อมแสงอัสดงอย่างสง่างามภาพแผ่นหลังที่สวมชุดสวยงามภายใต้แสงอัสดงสีทองที่สาดส่องราวกับภาพวาดที่ทำให้คนดูจิตใจเบิกบานปรากฏต่อสายตาของทุกคนในตำหนัก
“นี่! ชุนซิ่นจวิน เจ้าอำลาคนอื่นแล้ว แต่ไม่อำลาข้ารึ! เจ้าไม่มาโยวตูของข้าด้วย มีปัญหาอะไรกับโยวตูของข้าหรืออย่างไร! รอข้าด้วย…”อินหลิวเฟิงที่รีบตามกู้หยวนหมิงไป เขาก็แทรกเข้าไปในภาพวาดอันงดงามนั่นอย่างไม่เสียชื่อคุณชายจอมเจ้าชู้สองท่านนี้เป็นสองในสี่สุภาพบุรุษที่เลื่องชื่อที่สุดแห่งแผ่นดินต้าซย่าพวกเขาเป็นชายหนุ่มผู้มากความสามารถในราชวงศ์ และเป็นคู่ชีวิตที่สตรีสูงศักดิ์มากมายหมายปองแต่มิอาจเอื้อมถึงได้บัดนี้… ชายหนุ่มดีๆ เช่นนี้ต่างมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคุณหนูใหญ่ กระทั่ง… เหล่าชั้นผู้ใหญ่สำนักคุนอู๋ไม่น้อยที่เห็นฉากนี้ก็คิดว่าพวกเขาไม่ควรหวังสูงถึงคุณหนูใหญ่ของพวกเขา ความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาดนัก และก็ทำให้พวกเขาต้องส่ายศีรษะเพื่อสะบัดความคิด ‘เพ้อเจ้อ’ เช่นนี้ออกไปสองในสี่สุภาพบุรุษเชียวนะ!ไม่ว่าคุณหนูใหญ่จะแต่งงานกับผู้ใดในนั้นก็ดีกว่ากู้จ่างสื่อร้อยเท่า!ไม่สิ หนึ่
