วงแทบจะจุกอยู่กลางอกของหยางเทียนชื่อ จุกจนเขารู้สึกหายใจติดขัดแทบจะขาดใจตายทว่าถึงอย่างไรหยางเทียนชื่อก็เป็นขิงแก่ [1] เขาพูดอย่างคนหัวรั้นว่า “เรื่องที่เหลือนั่นช่างปะไร ผู้พิทักษ์ธาตุไฟของข้าอยู่ไหน ในเมื่อมีพระราชโองการแล้ว ‘การประลองฝีมือ’ ก็ควรยุติลงแล้วหรือไม่!”“อ้อ พวกข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหน” เยี่ยนหงชวนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นเงียบๆ นั้นตอบอย่างไร้เดียงสา “บางทีเขาอาจจะกลับสำนักเพียงลำพังแล้วก็ได้”“เจ้า! พวกเจ้า…” หยางเทียนชื่อสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า บนตัวของเยี่ยนหงชวนมีกลิ่นอายของปู่เย่าเหลียนอยู่ ก่อนหน้านี้พวกเขาต้องต่อสู้กันแน่นอน แต่ตาแก่นี่กลับไม่ยอมรับ!
หยางเทียนชื่อโมโหจนตัวสั่น “พวกเจ้าอย่ารังแกคนเกินไปหน่อยเลย!”“อาวุโสหยางท่านกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร สำนักชางอู๋ของพวกเราอ่อนแอเช่นนี้ จะรังแกสำนักคุนอู๋ของท่านได้อย่างไร” เยี่ยนชิงชี้แจง‘ความจริง’ อย่างไม่ยี่หระเยี่ยนหงชวนก็พูดต่อไปอีกว่า “นั่นน่ะสิ คุนอู๋ของเจ้ายังมอบถ้วนจ่านเพลิงสีม่วงให้เพราะความสงสารต่อสำนักข้าด้วย พวกข้าลำบากใจยิ่งนัก แต่ใครให้สำนักข้ายากจนและอ่อนแอเช่นนี้เล่า พวกข้าจึงจำใจต้องหน้าด้านรับเอาไว้”“ใช่ๆๆ! ขอบคุณอาวุโสหยางแล้ว!” เยี่ยนชิงรีบทำท่าโค้งคำนับหยางเทียนชื่อทันทีในครานี้เอง…อั่กกก…หยางเทียนชื่อที่มีอาการบาดเจ็บอยู่แล้วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปเขากระอักเลือดออกมาทันที “พะ…พวกเจ้า… อั่กกก…”หยางเทีย
