“พวกเจ้าทั้งสอง… อยากจะลองดีด้วยงั้นรึ?”
จางอวิ๋นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มุมปากยกยิ้มจางๆ
“เจ้ารนหาที่ตาย!”
ผู้อาวุโสทั้งสองแห่งสำนักหนานซานคำรามด้วยความเดือดดาล ทว่ามิได้บุ่มบ่ามลงมือในทันที ภายในใจของพวกเขาต่างเต็มไปด้วยความคลางแคลงสงสัยอันหนักอึ้ง
ความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสเจ็ดเป็นเช่นไร พวกเขาย่อมรู้แจ้งแก่ใจดีที่สุด แม้จะเพิ่งทะลวงผ่านคอขวดเข้าสู่ระดับจินตานขั้นสูงได้ไม่นาน แต่ก็นับว่าเป็นยอดฝีมือผู้หนึ่ง ทว่าผู้อาวุโสขยะตรงหน้านี้เป็นเพียงแค่ระดับสร้างรากฐาน ไฉนจึงสามารถบดขยี้ผู้อาวุโสเจ็ดจนพิการได้ในกระบวนท่าเดียว?
“3,305 คะแนน?”
ยามเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นตัวเลขบนกำไลฝึกตนที่ข้อมือของจางอวิ๋น ม่านตาของทั้งคู่ก็พลันหดเกร็งลง
ผู้อาวุโสตัวตลกแห่งสำนักหลิงเซียนผู้นี้… แท้จริงแล้วซ่อนงำสิ่งใดไว้กันแน่?
จางอวิ๋นกวาดสายตามองพวกเขาด้วยความเยือกเย็น “พวกเจ้าสองคนมาถึงเร็วกว่าที่คิด ดูท่าคงจะดักรอข้าอยู่แถวนี้มาสักพักแล้วสินะ?”
ผู้อาวุโสทั้งสองแห่งสำนักหนานซานยังคงเงียบกริบ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านกดดัน
“ท่านเจ้าสำนักของพวกเจ้านี่ก็น่าสนใจดีแท้ ส่งคนมาสังเวยให้ข้าทีละคนสองคน ดูเหมือนข้าจะไปเตะตาสำนัก
