ลิวเฟิงว่า ‘พ่อของข้าก็คือพ่อรูปงามไงเล่า พ่อรูปงามที่ตกใจจนหายไปเพราะเจ้า!’เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็โมโหจนทำหน้ามุ่ย เขาจ้องไปที่อินหลิวเฟิงด้วยดวงตาเบิกโต ก่อนจะตำหนิว่า “อ้ะเนะเนะ!” เป็นเพราะเจ้า!อินหลิวเฟิงถูกดุอย่างงงงัน “พ่อคุณทูนหัว จ้องข้าทำไม ข้ามิได้ทำอะไรผิดต่อเจ้านะ?”“เจ้าถามว่าพ่อของเขาคือใคร เสี่ยวเป่ามีแม่ก็พอแล้ว เอาพ่อไปทำไม” เยี่ยนอวี๋โยนความผิดให้อินหลิวเฟิงแทนเด็กน้อยอย่างเฉยเมยอินหลิวเฟิง “…”“อ้ะเนะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าอยากจะอธิบาย ทว่าข้างนอกก็มีเสียงรายงานด่วนดังขึ้น “คุณหนูใหญ่! กองกำลังคุนอู๋เปลี่ยนแผน เจ้าสำนักเรียนเชิญ!”
“ได้” ในขณะที่เยี่ยนอวี๋ขานตอบ นางก็อุ้มเด็กน้อยออกจากหอเจ้าสำนักไปแล้ว อันที่จริงนางก็รับรู้ได้ว่าทางฝั่งกองทัพคุนอู๋มีความเคลื่อนไหวใหม่ทว่าเรื่องนี้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการอธิบายของเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขาจึงส่งเสียง “อ้ะเนะเนะ” ตลอดทางที่เยี่ยนอวี๋ไปตำหนักใหญ่ เขาอธิบายว่าเสี่ยวเป่าต้องการทั้งแม่คนงามและพ่อรูปงามนะ ต้องการทั้งสองคนเลย ท่านแม่สัญญากับเสี่ยวเป่าแล้วมิใช่หรือว่าจะจับท่านพ่อกลับมา“อ้ะเนะเนะ? อ้ะเนะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดจบแล้วก็กอดท่านแม่ของเขาไว้แน่น เขาเบิกดวงตาสีดำกลมโตของเขาที่เต็มไปด้วยแววสงสัย ทำเอาเยี่ยนอวี๋รู้สึกประหลาดใจ ทว่าตอนนี้นางมีธุระจึงทำได้เพียงจูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ และปลอบเขาว่า “เป็นเด็กดีนะ เสี่
