ยวเป่ารอแม่ทำธุระเสร็จแล้วค่อยคุยกัน ดีหรือไม่จ๊ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “อ้ะเนะ!”ก็ได้เยี่ยนอวี๋จึงจูบเด็กน้อยที่เชื่อฟังอีกครั้งพร้อมกับก้าวเข้าไปในตำหนักใหญ่“คุณหนูใหญ่”“คุณหนูใหญ่…”
ผู้อาวุโสและประมุขหอในตำหนักหยุดพูดคุยลงในทันใด พวกเขาต่างหันไปทักทายเยี่ยนอวี๋เยี่ยนอวี๋พยักหน้าเบาๆ แทนการขานตอบทุกคน ส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อยู่ในอ้อมอกนางก็ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติและส่งเสียง“อ้ะเนะเนะ” ให้ท่านลุงและท่านอาทุกคน ทำเอาบรรยากาศแต่เดิมที่ตึงเครียดในวิหารพลันมลายหายไป ผู้คนไม่น้อยยิ้มตอบเสี่ยวเป่าอย่างเป็นมิตร“คุณชายน้อยน่ารักจริงๆ” ผู้อาวุโสจำนวนไม่น้อยชมเชยเขาจากใจ พวกเขามิได้รู้สึกไม่พอใจที่เยี่ยนอวี๋อุ้มเยี่ยนเสี่ยวเป่ามาปราชุมครั้งนี้พวกเขารู้ว่า เมื่อครั้นปรุงยาพยัคฆ์ คุณหนูใหญ่เยี่ยนก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเด็กน้อยเลย ครานี้เป็นเพียงการปราชุม นางจะไม่อุ้มเด็กน้อยมาด้วยได้อย่างไรบรรยากาศสงบสุขเช่นนี้กลับทำให้เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจเล็กน้อยทว่านางก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก นางถามขึ้นว่า “ท่านพ่อ สำนักคุนอู๋ถอนกำลังหรือเจ้าคะ”“ใช่!” เยี่ยนชิงเพิ่งจะดึงตัวเองออกมาจากความหลงใหลในรอยยิ้มหวานฉ ่าของหลานตัวน้อย “ผู้สังเกตการณ์ประตูทิศอุดรรายงานว่า กองทัพคุนอู๋กำลังเตรียมตัวถอนกำลัง พวกเขาเริ่มเก็บกระโจมแล้ว”
“หรือเราจะลอบโจมตีเลย! ถึงอย่างไรก็ไม่ควรปล่อยให้พวกเขาจากไป
