เช่นนี้! ข้าไม่ยอมหรอก!” ประมุขหอสัตว์บรรพกาลรีบเสนอขึ้น เขาอยากจะจู่โจมกลับทันที!“แต่ว่า…” ผู้อาวุโสรองผู้เป็นนักอนุรักษ์นิยมก็ทำท่าจะพูดอะไรแต่เยี่ยนอวี๋พยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว ส่งทัพตอนนี้ ไม่ต้องรอยามสี่แล้ว”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?” ถึงแม้เยี่ยนชิงเองก็อยากจะโจมตีกลับมากเช่นกัน ทว่าเขาจำเป็นต้องพูดว่า “หากไร้ความมืดช่วยอำพราง เกรงว่าการลอบจู่โจมอาจทำได้ยาก”“ไม่เป็นไร อีกหนึ่งถ้วยชาฟ้าจะมืด ทั้งกระบวนการสามารถอยู่ได้นานสองชั่วยาม” เยี่ยนอวี๋ให้คำสัญญาอย่างสงบ“…” ตำหนักใหญ่พลันเงียบงันแม้ทุกคนในวิหารไม่รู้ว่าเยี่ยนอวี๋จะใช้วิธีอะไรทำให้กลางวันเปลี่ยนเป็นกลางคืน แต่พวกเขาก็มั่นใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ทว่านาง… คุณหนูใหญ่ของพวกเขากลับพูดด้วยความสงบเช่นนี้“นั่งนิ่งทำไมกัน แยกย้ายกันได้แล้ว พวกท่านมีเวลาเตรียมตัวเพียงหนึ่งถ้วยชาเท่านั้นนะ” เมื่อเยี่ยนอวี๋พบว่าทุกคนยังนิ่งงันอยู่ก็อดพูดเร่งไม่ได้
เมื่อสิ้นเสียง เยี่ยนอวี๋ก็ไม่พูดอะไรอีก นางเดินออกจากตำหนักใหญ่ทันที เพราะว่าเวลาหนึ่งถ้วยชาสำหรับนางแล้วเป็นเวลาที่พอใช้พอดิบพอดีเท่านั้นแต่ว่าเมื่อนางเดินออกจากตำหนักใหญ่ นางก็เงยหน้ามองท้องฟ้าราวกับรู้สึกอะไรบางอย่าง…“อ้ะเนะเนะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมเยี่ยนอวี๋ เขาส่งเสียงร้องไม่หยุด “อ้ะเนะเนะ” เพราะว่าเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพ่อรูปงามของเขาแล้วสิ่งมีชีวิตตัวน้อยจ
