ปวดใจเช่นกัน
เยี่ยนจื่อเสาก็จงเกลียดจงชังกู้หยวนเหิง เขาพูดขึ้นว่า “เจ้าจำคำพูดของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไว้ เจ้าไม่คู่ควรกับนาง! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะแต่งกับใครก็ได้ที่ไม่ใช่เจ้า!”“ใช่แล้ว” เยี่ยนหงชวน ผู้ปกครองอาวุโสก็เอ่ยขึ้น“ข้า…” กู้หยวนเหิงกลับรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม“พ่อหนุ่ม ข้าขอพูดเพียงว่า ในเมื่อครานั้นเจ้าไม่สนใจนางนางในวันนี้ เจ้าย่อมมิอาจเอื้อมถึง” เยี่ยนหงชวนพูดอย่างมีความนัยก่อนจะพาเหลนชายของตนจากไป“ข้า…” กู้หยวนเหิงยังคงทำท่าจะโต้เถียง แต่บัดนี้เหลือเพียงกู้หยวนหมิง อินหลิวเฟิงและลูกน้องของเขา และเชลยศึกตระกูลชือที่ถูกเอ้อร์เหมาจับตัวไว้อยู่ที่นั่นอินหลิวเฟิงรู้ตัวจึงพูดขึ้นว่า “ชุนซิ่นจวิน ข้าขอตัวไปก่อน”“ได้ ไว้เจอกัน” กู้หยวนหมิงประสานมืออำลาอินหลิวเฟิงจึงพาเอ้อร์เหมาและเชลยศึกตระกูลชือสองคน‘กลับไป’ หอเจ้าสำนักอย่างรู้ทางและมีสำนึกความเป็นสุนัขรับใช้ที่ดีมาก“พี่ใหญ่…” หลังจากที่อินหลิวเฟิงจากไป กู้หยวนเหิงก็ทำท่าจะพูดอะไร
ทว่ากู้หยวนหมิงยกมือขึ้นห้าม “เจ้ามิต้องพูดมาก เรื่องที่เจ้าอยู่ชางอู๋ ข้าไม่รู้และไม่อยากยุ่งด้วย แต่ท่านผู้อาวุโสเยี่ยนพูดถูก แม่นางเยี่ยนในตอนนี้ เกรงว่าเจ้ามิอาจเอื้อมถึง”“ทำไมกัน?!” กู้หยวนหมิงกลับโมโห “หรือว่าพี่ใหญ่อยากแย่งนางจากน้องชายคนนี้?”เมื่อสิ้นเสียงพูด… กู้หยวนหมิงก็ฉุนเฉียวทันที ก่อนจะต่อยกู้หยวนเหิงไปหนึ่งหมัด! หมัดที่ต่อยไปบนหน้าของก
