ู้หยวนเหิงดัง ผัวะทำเอากู้หยวนเหิงฟันร่วงไปซี่หนึ่ง และปากของเขาก็กลบไปด้วยเลือดทันที“พูดพล่อยๆ อะไรของเจ้า!” กู้หยวนหมิงพยายามข่มอารมณ์โมโหไว้ ก่อนจะจับคอเสื้อน้องชายขึ้นมา ตะคอกใส่ว่า “ยังไม่ต้องพูดถึงนางที่ไม่ใช่ภรรยาของเจ้าเลย ถึงแม้จะใช่ แล้วเจ้าสมควรพูดเช่นนี้กับพี่หรือ”“ข้า…” กู้หยวนหมิงรู้ว่าเป็นเพราะความวู่วามของตนเองจึงพูดพล่อยๆ ออกไปเช่นนั้นกู้หยวนหมิงกลับไม่อยากฟังคำอธิบาย เขาปล่อยมือและผลักน้องชายผู้ไม่มีสัมมาคารวะคนนี้ออกไป “หากเจ้าชอบแม่นางเยี่ยนจริงๆ ในฐานะที่ข้าเป็นพี่ ข้าขอแนะนำให้เจ้าถอดใจเสียเถอะคุณสมบัติและความรู้เช่นเจ้า แปดร้อยปีก็มิอาจเทียบเคียงนางได้ และมิต้องพูดกับข้าอีกว่าพวกเจ้าสองคนรักกันเพียงใดหรือนางรักเจ้ามากเพียงใด พวกเราไม่ใช่คนตาบอด ในเมื่อเจ้าทำให้นางไร้
ความรู้สึกต่อเจ้าแล้วก็อย่าคาดหวังให้นางเปลี่ยนใจกลับมารักเจ้าอีกเลย เกรงว่าบัดนี้นางคงไม่อยากเห็นเจ้าอีก”“แต่ว่า…”“ไม่มีแต่ว่า หยวนเหิง เจ้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว เรื่องบางเรื่องที่พลาดไปแล้วก็คือพลาดไปแล้ว ตลอดทางตั้งแต่ต้าฮวงจนถึงที่นี่ ข้ารู้ความสามารถของนางดี อย่าว่าแต่เจ้า แม้แต่ข้าเองก็ไม่คู่ควรกับนาง” กู้หยวนหมิงพูดกระทบกระเทือนจิตใจน้องชายคนนี้อย่างไร้ความปรานีกู้หยวนหมิงที่ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็ขาวซีดทันที นัยน์ตาปรากฏประกายเหลือเชื่อ “พี่ใหญ่ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”“หมายความ
