่ยนอวี๋และพวกเขาอย่างเป็นระเบียบแล้ว อินหลิวเฟิงและคนอื่นๆ จึงตื่นจากภวังค์และรับรู้ว่า วิกฤตการณ์ได้คลี่คลายลงแล้วส่วนมังกรคบเพลิงโง่เขลานั่นก็ราวกับหายไปแล้ว…
ความเงียบเข้าปกคลุม ได้ยินเพียงเสียงข้าวต้มงูที่กำลังเดือดปุดๆ แม้แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าเองก็ดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างตะลึงจนจับลูกหนูของเขาไว้แน่นผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงส่งเสียงร้องอย่างสนุกสนานขึ้นมา “อ้ะเนะเนะ!” สนุกจังเลย“!” ลูกหนูตัวนั้นมองเยี่ยนอวี๋อย่างเกรงกลัว พลางคิดในใจว่า ศึกนี้คงไม่ใช่แม่นางคนงามเป็นผู้ลงมือหรอกกระมังหากใช่ เช่นนั้นมันก็กลัวว่าหากตกอยู่ในกำมือของยักษิณีรูปงามตนนี้ มันจะทำอะไรได้อีก ต้าซือมิ่งเจ้าเวรนั่น เขาหลอกลวงข้า!จิ๊ด…ลูกหนูอยากจะร้องไห้แล้ว!เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นจนปล่อยลูกหนูออกจากมือ เขาซบเข้าไปในอกของท่านแม่เขาแล้วส่งเสียงร้องไม่หยุด ท่านแม่เอาอีก! สนุกจังเลย!เยี่ยนอวี๋จึงอุ้มเด็กน้อยที่กำลังตื่นตาตื่นใจขึ้นมา พูดเบี่ยงเบนความสนใจว่า “ข้าวต้มงูจะเสร็จแล้ว”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบนความสนใจไปทันที เขามองไปที่ข้าวต้มงูที่ถูกเคี่ยวจนหนืดที่อยู่ไม่ไกลออกไป ได้กลิ่นหอมเย้ายวนที่โชยออกมา ท้องน้อยๆ ของเขาก็อดร้องขึ้นไม่ได้
“อ้ะเนะเนะ!” เสี่ยวเป่าบอกว่า เขาอยากทานข้าวแล้ว!เยี่ยนอวี๋จึงดับไฟ ตักข้าวต้มงูให้ถ้วยหนึ่งแล้วจึงป้อนเด็กน้อยอย่างไม่รีบร้อนทำเอาพวกอินหลิวเฟิงที่ตอนนี้เต็มไปด้
