ุกคนเป็นอย่างสูงโชคดีที่บริเวณอากาศที่ถูกแหวกออกไม่กว้างมากนัก กู้หยวนหมิง อินหลิวเฟิงและลูกน้องของเขาจึงสามารถรับมือได้ หลังจากที่ควันมลายหายไป ทุกคนต่างถอนหายใจเฮือกใหญ่“มารดามันเถอะ…” อินหลิวเฟิงกลับหวาดกลัวมากกว่าผู้ใด เขาตบหัวใจตนเองเบาๆ เพราะว่าเขาสามารถสรุปได้อย่างมั่นใจแล้วว่าคลื่นพลังนี้มาจากต้าซือมิ่งลึกลับแห่งราชสำนักท่านนั้น! แม่ง…อินหลิวเฟิงเขื่อว่า หากฝ่ายตรงข้ามอยากจะฆ่าพวกเขาให้ตายพวกเขาคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว โชคดีที่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกับพวกเขา
ว่าแต่ คนจากราชสำนักท่านนี้เหตุใดจึงกระทำเรื่องต ่าช้าอย่างการลักพาตัวท่านประมุขน้อย… ถุย! ปากเสีย แต่ไม่ใช่สิ นี่มันเรื่องต ่าช้าจริงๆ นี่นาอินหลิวเฟิงยังคงไม่เข้าใจ แต่อย่างน้อยเขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่งแล้วครั้งที่แล้วเขาเป็นแพะรับบาปให้ต้าซือมิ่งจริงๆ ! ต้าซือมิ่งเป็นคนรังแกท่านประมุขน้อยจริงๆ ด้วย! ไม่ใช่เขาเสียหน่อย! แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอยู่ดี ฮือๆ ……และในขณะที่อินหลิวเฟิงรู้ความจริงเรื่องที่เขาเป็นแพะรับบาปแล้วนั้น เยี่ยนอวี๋ที่ทำลายควันหลงกลางอากาศแล้วก็เหลือบไปเห็นสิ่งของคล้ายกระดาษแผ่นหนึ่งเยี่ยนอวี๋ยื่นมือไปคว้าไว้อย่างไม่ลังเล จากนั้นนางก็พบว่า มันคือกระดาษมีข้อความเขียนทิ้งไว้จริงๆ ลายมือนั้นงดงามนัก ลายเส้นทรงพลังพลิ้วไหวดุจมังกร ความโอหังปรากฏในทุกๆ ตัวอักษร!อย่างน้อยเยี่ยนอวี๋ก็มองว่าคือความโอหัง! เ
