พราะว่ามีเพียงตัวอักษรเจ็ดตัวบนนั้น ‘ข้าจะรอเจ้ามาจับข้า’ …!แกรบ! เยี่ยนอวี๋ขยำกระดาษเป็นผุยผงในทันที นางมั่นใจว่าฝ่ายตรงข้ามคอยเฝ้าสังเกตพวกเขาสองแม่ลูกมาตลอด ตลอดเวลา! เจ้าคนสารเลว!
เยี่ยนอวี๋ในเวลานี้ นางถือว่าข้อความที่ต้าซือมิ่งราชสำนักทิ้งไว้ให้คือสาส์นท้ารบ! และการกระทำที่ลักพาตัวเด็กน้อยของนางไปก็ถือเป็นการยั่วยุที่มิอาจให้อภัยได้!ในเมื่อสำหรับเยี่ยนอวี๋แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดของนางก็คือเด็กน้อยของนาง คนที่มีความสามารถควบคุมสามโลกได้เช่นนาง ถูกคนแอบฟังแต่กลับไม่รู้ตัว สำหรับนางแล้ว ย่อมไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเท่าไรนักดังนั้นข้อความที่ต้าซือมิ่งทิ้งไว้เพียงเพื่อหยอกเย้าเยี่ยนอวี๋นั้นจึงกลายเป็น ‘สิ่งยึดโยง‘ ในการเกี้ยวพาภรรยาในวันข้างหน้าของเขาทว่าบัดนี้เขากลับไม่รู้ตัวเลย…“…เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?” เยี่ยนจื่อเสารับรู้ได้ถึงความโกรธของเยี่ยนอวี๋เขามองน้องสาวด้วยความกังวล “เขียนว่าอะไรหรือ”“ไม่มีอะไร ก็แค่คนเหลือขอจอมโอหังเท่านั้น” เยี่ยนอวี๋พูดอย่างเยือกเย็น นัยน์ตากลับมีไฟลุกโชน ดูท่าจะเดือดดาลมากเม่ยเอ๋อร์ไม่เคยเห็นคุณหนูใหญ่โกรธกริ้วเช่นนี้มาก่อน นางจึงคุกเข่าลงบนพื้นอย่างเกรงกลัว “คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยประมาทข้าน้อยไม่สามารถปกป้องคุณชายน้อยได้ คุณหนูใหญ่โปรดลงโทษ”“เรื่องนี้…” เยี่ยนจื่อเสาอยากยื่นมือเข้าช่วยแต่เยี่ยนอวี๋รู้แล้ว พูดขึ้นว่า “ไม่ใช่ปัญหาของเจ้า พลังของต้าซือมิ่งราชสำนักท่า
