ดวงตาที่สวยงามของนางก็หม่นแสงลง“อา?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าถูๆ ไถๆ มารดาของตน เงยศีรษะเล็กๆ ขึ้นมองที่มารดา และถามด้วยความสงสัย “อะเนะเนะ?”“ไม่เป็นไร” เยี่ยนอวี๋จูบใบหน้าที่อ่อนนุ่มของลูก จากนั้นจึงสัมผัสศีรษะโล้นเล็กๆ ของลูกเบาๆ ความไม่สบายและความเจ็บปวดในใจของนางก็ค่อยๆ หายไปผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็จูบลูกอีกครั้งและพูดว่า “แม่ยังต้องดูอะไรอีกหน่อยเสี่ยวเป่านอนก่อนสักประเดี๋ยวดีหรือไม่”“…” เยี่ยนเสี่ยวเป่านอนอยู่ในอ้อมแขนของมารดาโดยไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการไปไกลจากอ้อมกอดอันหอมหวานของท่านแม่คนงามของเขา
นั่นทำให้เยี่ยนอวี๋หัวเราะเบาๆ นางจึงไม่ได้อุ้มลูกกลับนอนไปที่เตียงเล็ก ใช้มือข้างหนึ่งจับศีรษะโล้นเกลี้ยงน้อยๆ ของลูก ส่วนมืออีกข้างหนึ่งจับร่างกายที่อ่อนนุ่มของเขา พร้อมกับพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นเสี่ยวเป่าอย่าเพิ่งขยับ แม่จะอุ้ม เจ้าลองดู”“อ้า!” เยี่ยนเสี่ยวเลิก ‘แสร้งทำเป็นตาย’ แล้วขยับเข้าไปในอ้อมอกของมารดาเพื่อหาท่าทางที่สบายที่สุด และบอกว่าเขาจะไม่ขยับอีกต่อไป “อ๊ะเนะเนะ!”เยี่ยนอวี๋จึงอุ้มลูก ปลดปล่อยจิตสำนึกอีกครั้ง และ ‘ดู’ ชีวิตที่เกิดใหม่อีกครั้งของเยี่ยนจื่ออวี๋ นางอยากรู้ว่าแม่นางน้อยน้อยเกิดใหม่ได้อย่างไรแต่จิตสำนึกเพิ่งจะหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดเท่านั้น นางก็ถูกจับได้อย่างเฉียบไว! ขุมพลังแห่งความมืดจากทางเหนือกลุ่มหนึ่งพุ่งมารวมตัวกันที่นางอ๊ะ เยี่ยนอวี๋อดไม่ได้ที่จะ
