เพราะเยี่ยนอวี๋ดูเหมือนจะรู้จักทางเดินของที่นี่เป็นอย่างดี“ใช่” เยี่ยนอวี๋ไม่ปฏิเสธอินหลิวเฟิงพูดทันทีว่า “ทำไมท่านถึงรู้ทุกอย่าง อย่าบอกนะว่าตอนที่ท่านซื้อตำรา ‘ผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ขั้นพื้นฐาน’ ฉบับของตำหนักไท่ชาง พวกเขาได้มอบ ‘แผนที่ตำหนักไท่ชาง’ ให้ท่านด้วยและวิมานเทวาสถิตแห่งนี้ก็คือตำหนักไท่ชาง”“ฮะ?” กู้หยวนหมิงได้ยินเช่นนั้นก็ตะลึงงันไปชั่วขณะ “ ตำรา ‘ผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ขั้นพื้นฐาน’ ฉบับตำหนักไท่ชางและ ‘แผนที่ตำหนักไท่ชาง’ อย่างนั้นหรือ” นี่มันเรื่องอะไรกัน!อย่างไรก็ตาม…
“ใช่” เยี่ยนอวี๋พยักหน้ายืนยัน“ฮ่าๆ!” ศิษย์หญิงของสำนักเหยาไถเซียนหัวเราะอย่างอดไม่ได้“ยังจะบอกอีกว่า ‘ใช่’ คุณหนูใหญ่เยี่ยน ท่านเป็นดั่งข่าวลือจริงๆ…ไร้เดียงสา” โง่เขลา! เหมาะสมแล้วกับคำว่าแจกันประดับไร้สมอง!แต่อินหลิวเฟิงไม่คิดอย่างนั้น จึงพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านเอาแผนที่มาให้ข้าดูหน่อยจะได้หรือไม่” บางทีมันอาจจะจริงก็ได้!“ไม่ได้เอามา” ว่าพลางเยี่ยนอวี๋ก็ยืนขึ้นอีกครั้ง ปลดปล่อยประสาทสัมผัสออกไปอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้แตะต้อง ‘เจตนาฆ่า’อันไม่รู้จักเหมือนที่ผ่านมาอย่างไรก็ตามนางเพิ่งจะปล่อยประสาทสัมผัสออกไป เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของนางก็ส่งเสียง “อ้ะ” และคว้าปกเสื้อของมารดา ยกมือขึ้นโบกอยู่ไหวๆ ไปยังทางเดินหนึ่งเยี่ยนอวี๋จึงกอดลูก เดินไปตามเส้นทางที่ลูกชี้บอก“จื่ออวี๋?” อินหลิวเฟิงสับสนเล็กน้อย!
