รรอต่อไปก่อนดีกว่า แล้วเข้าไปพร้อมกับพวกอินหลิวเฟิงจะดีที่สุดผู้ที่มีความคิดคล้ายกับเขา ยังมีเฉิงหมิงอีกคน แต่เฉิงหมิงชัดเจนมาก ตอนนี้เขาเสียเปรียบมาก คนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มเขาล้วนถูกฆ่าตายไปหมดแล้ว เหลือเพียงไม่กี่คนที่ค่อนข้างอ่อนแอดังนั้น…“ไปกันเถอะ!” เฉิงหมิงขบกรามแน่นตัดสินใจเข้าไปก่อน แล้วเดินบ่ายหน้าไปยังวิมานเทวาสถิต ซ ้าร้ายยังพูดเยาะเย้ยต่อบางคนว่า“อันตรายนำมาซึ่งความมั่งคั่ง คนขี้ขลาดตาขาวพวกนี้ไม่กล้าเข้าไปเช่นนั้นพวกเราก็เข้าไปกันก่อน”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบนความสนใจมองไปที่กลุ่มของเฉิงหมิงพยายามกลิ้งเข้าไปหา ไม่ยอมให้คนพวกนั้นเข้าไป
เยี่ยนอวี๋กลับเหนี่ยวตัวเขาแล้วพูดว่า “เจ้ากินข้าวให้หมดเสียก่อน”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบท้องเล็กๆ บอกเป็นความหมายว่าเขาอิ่มแล้ว!เยี่ยนอวี๋มองเขาอย่างไม่เชื่อ ฉะนั้นเจ้าตัวเล็กจำใจต้องกินข้าวต่อจวบจนกระทั่งเขากินข้าวต้มบดจนเกลี้ยง เขาอิ่มจน ‘เรอ’ ออกมาเยี่ยนอวี๋จึงให้เม่ยเอ๋อร์เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางอินหลิวเฟิงรู้สึกสงสัยตงิดๆ บางทีเขาอาจประเมินความคิดของคุณหนูใหญ่เยี่ยนผิดไป “ข้าว่า จื่ออวี๋ ท่านคงไม่ได้หยุดพักเพราะลูกของท่านหิวหรอกกระมัง”“มิเช่นนั้นล่ะ” เม่ยเอ๋อร์ถามกลับแทนคุณหนูใหญ่ของนาง“…” อินหลิวเฟิงเงียบส่วนเยี่ยนอวี๋กลับอุ้มลูกที่กินอิ่มแล้ว เดินไปที่ทางเข้าวิมานเทวาสถิตอีกครั้งกู้หยวนหมิงส่งสัญญาณไปยังลูกน้องของ
