อกลับตอบอย่างใจเย็น เห็นได้ชัดว่าขณะที่ลงมือนั้นเขาคิดดีแล้วแต่เม่ยเอ๋อร์ไม่พอใจมาก “ท่านมีสิทธิ์อะไรมาแย่งข้าฆ่าคนอีกแล้ว”“…เอ๋?” เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนจื่อเสาไม่เข้าใจ เม่ยเอ๋อร์โกรธอะไรกันนี่แต่เยี่ยนอวี๋เข้าใจเป็นอย่างดี ดังนั้นนางจึงปลอบใจเม่ยเอ๋อร์ “คนตายไปก็ดีแล้ว”“คุณหนูใหญ่…” เม่ยเอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ กล ้ากลืนความอัปยศ ถึงได้ยั้งใจไม่ไปจัดการเขาได้! ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายก็เป็นพี่รองของคุณหนูใหญ่ นางต้องอดทน! อดทนไว้!
เยี่ยนเสี่ยวเป่าในเวลานี้ เขามองดูลุงรองของเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย “อ้ะเนะเนะ!” ทำได้ดีมาก! ใครใช้ให้คนเลวคนนี้ด่าท่านแม่คนงามกัน!เยี่ยนจื่อเสาเบี่ยงความสนใจจากเม่ยเอ๋อร์ไปสนใจเยี่ยนเสี่ยวเป่าแทน เมื่อเห็นแววตาเล็กๆ ที่มีทั้งความเลื่อมใสระคนความตื่นเต้นจากเจ้าตัวเล็ก จึงลอบลูบศีรษะอย่างขวยเขิน กอปรกับรูปลักษณ์อันดุร้ายของเขา ทำให้ดูซื่อบื้อโดยไม่ต้องสงสัยอินหลิวเฟิงเอามือปิดตาไม่อยากมอง แต่เอ้อร์เหมาผู้เป็นองครักษ์ของเขากลับไม่ได้อยู่เฉย เขารีบหยิบขวดกระเบื้องเคลือบเล็กๆ ออกมา แล้วโปรยใส่ร่างของเหยาหลิน ศพของนางก็สลายไปในทันที“ผงสลายศพ?” เยี่ยนจื่อเสามองอินหลิวเฟิงด้วยความประหลาดใจ ถอนหายใจอย่างเสียมิได้ “เป็นซวงเสวียนจวินที่คุ้นเคยช่องทางที่สุด เช่นนี้แล้วสำนักเหยาไถเซียนก็ยิ่งไร้ซึ่งเบาะแส”“ข้า…” อินหลิวเฟิงอึกอักพูดไม่ออก จะพูดได้อย่างไรว่าเขาคุ้นเคยช่องทาง ม
