การเอ่ยว่า “โชคดีๆ”เขารู้อยู่แล้วว่าด้วยความสามารถของเฉิงหมิงทำได้เพียงอัญเชิญจระเข้สองเศียรออกมาได้ทันเวลาเท่านั้น แต่ภายในระยะเวลาอันสั้นนี้กลับไร้หนทางในการควบคุมมัน แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ!“นายน้อย ต้องช่วยหรือไม่ขอรับ” องครักษ์เอ้อร์เหมาขอคำแนะนำอย่างแสดงออกถึงจิตใจที่ค่อนข้างดีงามอินหลิวเฟิงโบกมือไปมา พลางเอ่ยว่า “แน่นอนว่าต้องช่วยอยู่แล้ว เจ้าไปสิ! ข้าเพิ่งเจอเรื่องตื่นตระหนกตกใจมา ขอพักก่อน”องครักษ์แห่งเมืองโยวตูกลอกตามองบนในใจ และเข้าร่วมต่อสู้ในสถานการณ์นี้อย่างว่าง่าย! อย่าว่าเลย การเคลื่อนไหวของเขารุนแรง ความสามารถก็พอใช้ได้ ทำให้คนของสำนักเหยาไถเซียนล้วนยากที่จะคิดบัญชีย้อนหลังเม่ยเอ๋อร์ไม่ได้ขยับตัว แต่ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครสามารถวิ่งแจ้นมาถึงตัวเยี่ยนอวี๋ได้ ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องลงมือ
เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายฆ่ากันไปหลายร้อยกว่ากระบวนท่าแล้ว กู้หยวนหมิงถึงได้โรยตัวลงตรงหน้าอินหลิวเฟิง และมองเขาอย่างหมดคำบรรยาย “ความสามารถของซวงเสวียนจวินยอดเยี่ยมจริงๆ”“ที่ไหนกันๆ แต่จะว่าไปแล้ว ครั้งนี้ข้านำทักษะที่เชี่ยวชาญออกมาใช้หลบหนีจริงๆ คนของสำนักคุนอู๋เหล่านี้ไม่ยอมพูดกันด้วยเหตุผล เอะอะก็จะฆ่าข้า ข้ากลัวมากเลย…” อินหลินเฟิงกล่าวอย่างมีความรู้สึกหวาดผวาในใจกู้หยวนหมิงเกือบจะลืมตัวเสียกิริยากลอกตามองบนใส่เขาแล้วแต่เขาไม่เหมือนหยางเซ่าเหิงที่ปักใจเชื่ออย่างไร้ความสงสัยหรอกนะ…
