กันดอกไม้เลย คุณชายน้อยยังดูดีกว่าวิหคทมิฬน้อยตัวนี้มากนัก”อินหลิวเฟิง “…”สรุปแล้วเขาเป็นวิหคทมิฬน้อย?ทั้งยังเป็นวิหคทมิฬน้อยที่ไม่คู่ควรที่จะเป็นแจกันดอกไม้เลย?“ข้าไม่ยอม! ข้าคิดว่าข้าดูดีเลยทีเดียว” อินหลิวเฟิงได้โต้แย้งอย่างทุลักทุเลแต่เยี่ยนอวี๋และเม่ยเอ๋อร์ก็ไม่สนใจเขา มีเพียงเจ้าตัวน้อยที่ส่ายศีรษะอย่างไว้หน้าเท่านั้น “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เจ้าดูไม่ดี! ท่านพ่อรูปงามต่างหากที่ดูดี!อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าเขาถูกเลือกปฏิบัติโดย ‘คนชั้นสูง’ ต่อเขาในฐานะ ‘ทาส’ คนหนึ่ง ฮือๆๆ…รังแกกันไปหน่อยแล้ว ส่งเด็กน้อยมารังแกเขาทุกครั้งเลย! ฮือๆๆ…
…ครึ่งวันต่อมาเยี่ยนอวี๋ที่ถึงตำบลหลันฮวาเป็นที่เรียบร้อยแล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง“เม่ยเอ๋อร์”“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่!” ไม่จำเป็นต้องให้เยี่ยนอวี๋ออกคำสั่ง เม่ยเอ๋อร์ก็เข้าใจและหายตัวมุ่งหน้าไปสำรวจทางข้างหน้าทันทีอินหลิวเฟิงที่เห็นเช่นนั้นก็ตะลึงงัน จึงอดไม่ได้ที่จะตำหนิองครักษ์ของตน “เอ้อร์เหมาเจ้าดูคนอื่นสิ! เป็นลูกน้องเช่นเดียวกันเหตุใดเจ้าจึงไม่มีไหวพริบเฉกเช่นคนอื่นเลยล่ะ”“ตำนานเขาว่านายเป็นอย่างไรบ่าวเป็นเช่นนั้นนะขอรับ”องครักษ์เมืองโยวตูบางคนที่ ‘มี’ ชื่อเรียกเป็นครั้งแรกกล่าวอินหลิวเฟิง “…”เขาต้องอกแตกตายเพราะองครักษ์คนนี้ในสักวันแน่!“อ้ะเนะเนะ!” ส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่าในขณะนี้อยู่ไม่นิ่งแล้ว เขาเริ่มม้วนตัวไปมาอย่างไม่หยุดหย่อนจนผ้าห่อตัวหลุดออกในที่สุดจา
