ี่สำนักชางอู๋ต้องเผชิญ แม้นว่าบุคคลนี้จะไม่ใช่เจ้า แต่เป็นลูกศิษย์สำนักธรรมดาก็ตาม การกระทำต ่าช้าเช่นนั้นมิใช่จุดยืนของสำนักชางอู๋”“ถูกต้องขอรับ!” เยี่ยนชิงเห็นด้วยและเริ่มปรบมือเยี่ยนหงชวนปรายตามองหลายชายคนนี้อย่างโกรธๆ จากนั้นก็ปลอบโยนเยี่ยนอวี๋ว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลไป แม้นว่าสำนักคุนอู๋จะอัญเชิญขุมพลังของราชสำนักมาได้ สำนักชางอู๋เราก็ใช่ว่าจะไร้ซึ่งความช่วยเหลือแต่อย่างใด เรื่องนี้ถือว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว ไม่ต้องกังวลไป”เรื่องที่เยี่ยนหงชวนพูดถึงคือเรื่องของเยี่ยนจื่อเสา และในเรื่องนี้ความสามารถของเยี่ยนอวี๋ที่แสดงออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกอัศจรรย์ใจอย่างยิ่งแล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดถึงแผนการต่อไปว่า“ต่อไป ให้เจ้าพาพี่รองของเจ้าออกไปจากสำนักชางอู๋ ไปยังเมืองโยวตูซะ”“เจ้าคะ?” เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจเล็กน้อยเยี่ยนชิงกลับกล่าวอย่างเห็นด้วย “ท่านปู่วางแผนถูกต้องแล้วขอรับ! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เชื่อฟังปู่ทวดของเจ้าเถิด พาพี่รองไปยังเมืองโยวตู พ่อก็จะส่งสารไปบอกพี่ใหญ่เจ้า ให้เขาไปเมืองโยวตูเช่นกัน”
“อืม” เยี่ยนหงชวนเห็นด้วย “เตรียมตัวลูกหลานที่โดดเด่นของสำนักไว้ เมื่อถึงเวลาสำคัญให้ส่งพวกเขาออกไปเสีย”“ท่านปู่…” เยี่ยนชิงแสดงออกถึงความรู้สึกอันหลากหลาย แม้ว่าเขาตั้งใจจะทำเช่นนี้ แต่เมื่อคำพูดดังกล่าวหลุดออกมาจากปากของบรรพบุรุษ เขาจึงตระหนักได้ว่าเรื่องราวนั้นร้ายแรงกว่าที่เขาคิด“ไม่ว่าเจ้า
