นิทราอย่างเป็นสุข“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์?” เยี่ยนชิงคงยังห่วงพะวงบุตรสาวสุดที่รักอยู่เตรียมไปหิ้วคอท่านประมุขแห่งหอโอสถเข้ามาแล้ว เนื่องจากบุตรสาวสุดที่รักมิได้ ‘สนใจ’ เขาเลยตั้งแต่เข้ามา ราวกับตกใจจากความฝันจนขวัญหนีดีฝ่อเมื่อนั้นเยี่ยนอวี๋ที่ไม่ได้เป็นอะไรแล้ว เพิ่งจะรู้สึกได้ ก็รู้สึกถึงมือหนาของเยี่ยนชิงกำลังตบหลังมือของนางเบาๆ อย่างปลอบโยนอยู่ตลอดเวลา นางพลิกมือขึ้นประทับด้านบน พลางกล่าวว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ต้องกังวลไป”แต่เยี่ยนชิงจะไม่กังวลได้อย่างไร ทำไม่ได้แน่“เจ้าฝันเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เยี่ยนชิงถาม“ครั้งแรกเจ้าค่ะ”
เยี่ยนชิงแคลงใจ “หลอกให้พ่อสบายใจกระมัง?”“จริงๆ เจ้าค่ะ” เยี่ยนจื่ออวี๋ยืนยัน “บางทีอาจเป็นเพราะข้ากลับไปสู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ได้ใกล้ชิดกับคนเหล่านั้นกระมัง ตอนที่ข้าอยู่เมืองเต๋อหยาง นอนหลับสบายมาก” ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริง“…เอาเถิด” เยี่ยนชิงกลับไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย “ถ้าเช่นนั้นพ่อจะอยู่ข้างๆ เจ้า เจ้านอนต่อเถิด”เยี่ยนอวี๋ชะงักไปชั่วขณะ แต่เยี่ยนชิงส่งสายตามาราวกับบอกว่า“พ่อไม่ไปเด็ดขาด! อย่ามาหลอกพ่อเสียให้ยาก! พ่อจะอยู่ดูที่นี่เอง”เยี่ยนอวี๋ “…”นางจำต้องยอมผ่อนปรนอย่างไรก็ตามเดิมทีเยี่ยนอวี๋คิดว่าเมื่อมีคนจ้องมองเช่นนี้ นางอาจนอนไม่หลับ แต่ในความเป็นจริง นางเหนื่อยจนผล็อยหลับไปง่ายๆ ไม่ฝันร้ายแต่อย่างใด ทำให้เยี่ยนชิงที่จ้องมองต้อง ‘เสียเวลาเป
