ี่พนันกันไว้ครอบครัวของท่านอารวมถึงผู้ติดตามของท่านอาต้องตายเจ้าค่ะ”“ฝันไปเถอะ!” เยี่ยนอู้ตะคอกเกรี้ยวกราดเม่ยเอ๋อร์ยิ้ม “หากท่านทำไม่ลง ข้าจะช่วยท่านเอง”“เจ้า…” เยี่ยนอู้ชี้เม่ยเอ๋อร์ด้วยความโมโหจนเกือบจะหยุดหายใจผู้อาวุโสรองทำได้เพียงเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ “พอแล้ว! จากวันนี้เป็นต้นไปจงถอนชื่อเยี่ยนอู้ออกจากคณะผู้อาวุโสซะ ส่วนผู้อาวุโสผู้ดูแลและศิษย์ภายใต้เยี่ยนอู้ก็จงถอนชื่อออกจากสำนักฝ่ายในเสีย”“ตกลง! ทว่า…ระหว่างที่สำนักชางอู๋ดูแลข้า ทางสำนักก็ไม่มีสิทธิ์ได้ยาใดๆ ด้วยทั้งนั้น” เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างเฉยชา“นี่มัน…” ผู้อาวุโสและประมุขหอต่างร้อนรนขึ้นทันที เกือบจะหลุดปากไปว่า เช่นนั้นฆ่าเหล่าอาวุโสไปเสียเลยดีกว่าแต่ผู้อาวุโสรองกลับชิงตอบก่อนว่า “ตามที่เจ้าปรารถนา ในฐานะที่เป็นนักปรุงยาชั้นยอดของราชวงศ์เจ้าย่อมไม่จำเป็นต้องปรุงยาให้กับสำนัก ทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เจ้าต้องการ”“อะไรนะ” ทุกคนไม่ค่อยเข้าใจนัก
“ในเมื่อเสี่ยวชิงกลับมาแล้ว เรื่องทูลบอกราชสำนักเกี่ยวกับวิชาการปรุงยาของนังหนูอวี๋ เจ้าก็เป็นคนไปจัดการเสีย เสี่ยวเย่าจะช่วยเหลือเจ้าเอง” ผู้อาวุโสรองออกคำสั่งเพื่อตัดปัญหาอย่างฉับไวเยี่ยนชิงผู้ได้รับคำบัญชาก็งงงัน เขาไม่เคยรู้เลยว่าลูกสาวสุดที่รักของเขาคือนักปรุงยา แต่ทั้งหมดนี้ล้วนไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ“เรื่องอื่นคุยกันง่ายมีเพียงศิษย์หอผู้อาวุโสเท่านั้น ข้าต้องการให้เยี่ยนชิงถังแต่งไปยัง
