หยางเซิ่งไฉหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ “ไม่เห็นจะยาก ชั้นบนนาวาเป็นดาดฟ้า แค่บอกว่าพวกเราขึ้นไป เล่นบนดาดฟ้า แต่เพราะเจียงจั้นดื่มหนักจึงพลัด ตกลงไป อย่างมากที่สุดก็เพราะพวกเรามิได้ลงไป ช่วย ทว่าการตายของเขาจะเกี่ยวกับพวกเราได้ อย่างไร พวกเราก็ไม่อาจเอาชีวิตของตัวเองเข้า แลกเพียงเพื่อช่วยคนเมาคนหนึ่งจริงไหม พอถึง
เวลานั้นก็แค่เจียดเศษเงินให้จวนตงผิงปั๋ว แล้ว ค่อยไปแสดงความโศกเศร้าเสียใจก็นับว่ามีเมตตา แล้ว”
ยิ่งหยางเซิ่งไฉกล่าวแสงในแววตาก็ยิ่งเป็น ประกาย ราวกับว่าสิ่งที่ตกลงไปในน้ํามิใช่มนุษย์ แต่เป็นเพียงจอกสุราใบหนึ่งกับเศษอาหารจาน หนึ่งเท่านั้น
จนแล้วจนรอดสายตาเย็นชาของเจียงซื่อยังคงจับ จ้องไปที่หยางเซิ่งไฉ นางมิได้กังวลเรื่องความ ปลอดภัยของเจียงจั้น เนื่องจากกําชับเหล่าฉิน เอาไว้ตั้งแต่แรกว่าให้สังเกตความเคลื่อนไหวบน นาวาใหญ่ให้ดี หากเห็นพี่ชายของนางตกน้ําลงไป เมื่อไหร่ก็ให้เข้าไปช่วยทันที
นางเพียงต้องการทราบความจริงอันซับซ้อนที่ถูก ฝังกลบเมื่อชาติที่แล้ว อยากรู้ว่าพี่ชายถูกคนพวก นี้เข่นฆ่าอย่างไร
ในตอนนี้ สิ่งที่ควรทราบก็ได้ทราบหมดแล้ว นาง รู้ว่าควรทําเช่นไร
เจียงซื่อหยิบน้ํามันที่เตรียมไว้ราดลงบนพื้น จากนั้นก็ผลักไหสุราที่พื้นจนของเหลวในนั้นไหล ออกมา สุราและน้ํามันผสมกันและกระจายแผ่ เป็นวงกว้าง
ในขณะนั้นหยางเซิ่งไฉและคนอื่นๆ เริ่ม สังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่ยังอยู่ตรงนั้น
