ให้ผู้อื่นถึงแก่ชีวิตกลับมีเพียงไม่กี่ครั้ง แล้วยิ่งเป็น คุณชายจวนปั๋วแล้วก็ยิ่งไม่เคยเลยสักครั้ง
“กลัวรึ” หยางเซิ่งไฉกวาดตามองทั้งสามคน พลางเบ้ปาก “ก็รู้แหละว่าถึงเวลาเอาเข้าจริง พวกเจ้าก็ตาขาว!”
เหล่าคุณชายสํารวยในวัยนี้ย่อมพ่ายแพ้ต่อการยุ แหย่ ทั้งสามจึงโพล่งออกไปด้วยความเดือดดาล “ใครตาขาวกัน!”
หยางเซิ่งไฉผลักบุรุษหนุ่มทั้งสองออกไป และคว้า เจียงจั้นจากด้านหลัง
ความมึนเมาของเจียงจั้นหนักกว่าเก่าหลังจากถูก ผลักให้เซไปมา เขาไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง ถึงขั้นไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ําว่าภัยร้ายกําลังคืบคลาน เข้ามาถึงตัว
เจียงซื่อเฝ้ามองหยางเซิ่งไฉผลักเจียงจั้นไปที่ หน้าต่าง และจากนั้นก็ดันร่างเขาออกไป ทันทีที่ เสียงตูมดังขึ้น ชุยอี้และอีกสองคนที่เหลือต่างก็ ตะลึงตาค้างอยู่อย่างนั้น
แม้พวกเขาจะอวดดีแต่ก็ไม่คิดว่าหยางเซิ่งไฉจะ กล้าทํา
“เอาล่ะ เท่านี้ก็จัดการได้อย่างใสสะอาดแล้ว” หยางเซิ่งไฉปรบมือพลางบอก
“พี่หยาง ผลักลงไปแล้วจริงๆ งั้นหรือ”
“ทําไม เจ้ากลัวรึ”
ชุยอี้ถูมือตัวเอง “มีหลายคนเห็นว่าเจียงจั้นขึ้น เรือมาพร้อมพวกเรา หากมีคนพบศพเข้าจะให้ บอกอย่างไร”
