้แล้วจะไม่มีคราวหน้า ซึ่งนี่ยังไม่นับเรื่องไม่คาดฝันในกรณีที่ห้ามไม่ได้ด้วย ฉะนั้นในมุมของเจียงซื่อ อย่างน้อยนางก็รู้ทั้งเวลาและสถานที่ที่เจียงจั้นเสียชีวิต ข้อมูลเหล่านี้ดีกว่าการไม่รู้อะไรเลยเป็นไหนๆ ครั้นจะบอกว่าใจไม่กลัวก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะความกังวลเป็นหนึ่งในธรรมชาติของชีวิตมนุษย์“คุณหนู หมู่นี้ดูซูบลงไปมาก หรือเป็นเพราะอากาศร้อนจึงไม่อยากอาหารเจ ้าคะ” อาเฉี่ยวยกจานขนมมาวางไว้บนโต๊ะตัวเล็ก พลางเอ่ยโน้มน้าว “ผลไม้อบแห้งนี้บ่าวตั้งใจทำสุดฝีมือ คุณหนูลองชิมดูสิเจ้าคะ”
อาเฉี่ยวเป็นบ่าวรับใช้ที่เฉลียวฉลาดและเปียมไปด้วยพรสวรรค์ นางมีฝีมือในการทำขนมเป็นเลิศผลไม้อบแห้งในจานคลุกด้วยแปั้งสีเขียวอ่อนเป็นชั้นบางๆ ด้านนอกชิ้นผลไม้นำไปคลุกกับมะพร้าวขูดฝอย หากได้รับประทานในวันที่อากาศร้อนระอุเช่นนี้จะช่วยเพิ่มความอยากอาหารได้ดี
เจียงซื่อส่ายศีรษะเบาๆ “เจ้ากับอาหมานเอาไปกินเถอะ รินน้ำผึ้งให้ข้าสักจอกก็พอ”
อาเฉี่ยวยังคงไม่ลดละหวังจะโน้มน้าวต่อ แต่ครั้นเห็นท่าทีเคร่งขรึมของเจียงซื่อก็ทำได้เพียงล้มเลิกความคิดนั้น และหันไปรินน้ำผึ้งแทน
เจียงซื่อลุกขึ้นยืนและเดินวนอยู่ในห้องที่ขนาดไม่กว้างนัก
วันนี้เป็นวันที่พี่รองและหยางเซิ ่งไฉซึ่งเป็นหลานของเสนาบดีกรมพิธีการออกไปล่องเรือที่ประดับประดาอย่างหรูหราในแม่น้ำด้วยกัน แม้ว่าเจียงซื่อจะคิดทบทวนรายละเอียดซ้ำและซ้ำเล่า และดูเหมือนว่าเรื่องราวก็ไม่น่าจะ
