ผิดไปจากชาติที่แล้ว แต่หากไม่ได้ยินข่าวใดๆ จากเจียงจั้น นางก็มิอาจวางใจได้
“คุณหนู คุณหนู…” อาหมานวิ ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
พอดีกับอาเฉี่ยวที่นำน้ำผึ้งมาให้นายหญิง เจียงซื่อรับถ้วยนั้นมาพลางส่งต่อให้อาหมาน
อาหมานกระดกหมดในคราวเดียว หลังยัดถ้วยเปล่าใส่มืออาเฉี่ยวแล้วก็รีบรายงานว่า “อาจี ๋ส่งข่าวมาเจ้าค่ะ บอกว่ามีคนนัดคุณชายรองไปเที่ยวที่แม่น้ำจินสุ่ยเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อเม้มปากแน่น พลางเตะเก้าอี้ตัวเล็กด้วยความโกรธเคือง
นางรู้จักพี่รองดีว่าเป็นพวกไม่รู้จักจำ ยังไปคบหากับคนอย่างหยางเซิ ่งไฉเสียได้
หลังจากโทสะจางหายไปแล้วนางกลับรู้สึกโล่งใจเนื่องจากเรื่องราวกำลังดำเนินไปดั่งในชาติที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน ฉะนั้นนางจึงมั่นใจได้ว่าจะสามารถช่วยพี่รองออกมาได้สำเร็จ
“คุณชายรองจะไปเมื่อใด”
“เห็นว่าตกลงว่าจะพบกันช่วงพลบค่ำเจ้าค่ะ”เจียงซื่อเม้มริมฝีปาก ครั้นหมายจะไปกล่าวเตือนเจียงจั้นก็กลัวเหตุการณ์จะพลิกผัน นางจึงทำได้เพียงระงับความหุนหันพลันแล่นนั้นไว้ แล้วสั่งให้อาหมานไปเรียกเหล่าฉินมา
สถานที่ที่นัดพบกับเหล่าฉินคือศาลาในลานซึ่งอยู่ระหว่างทางเชื่อมเรือนหน้าและเรือนหลัง
เจียงซื่อรออยู่ไม่นาน เหล่าฉินก็เดินตามอาหมานเข้ามา
ทันทีที่เห็นหน้าเจียงซื่อ เหล่าฉินก็รีบประสานมือโค้งคำนับ เขามิได้ปริปากพูดสิ่งใด เพียงแต่รอรับคำสั่งจากนายหญิง ท่าทีของเหล่าฉินทำให้เจียงซื่อรู้สึกโล่งใจเกินประมาณ ในบางครั้งนางต้อง
