นเล่นที่สัญจรไปมาระหว่างนาวาใหญ่เหล่านั้นนอกจากนี้ยังมีเหล่าหญิงงามเมืองที่ไม่มีคุณสมบัติจะขึ้นไปอยู่บนนาวาใหญ่ก็อาศัยเรือขนาดเล็กสำหรับต้อนรับแขกเหรื่อ
ฉะนั้นคนที ่มาเที่ยวเล่นที่แม่น้ำจินสุ่ยจึงมิได้มีแค่คนมั่งมีเท่านั้น
เหล่าฉินพายเรืออย่างชำนาญโดยแฝงตัวอยู่กับเรือลำอื่นๆ
เมื่อเจียงซื่อและอาหมานขึ ้นเรือไปแล้ว อาหมานก ็ถามขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “เหล่าฉิน ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าจะพายเรือเป็นกับเขาด้วย”
“อื ้ม” เหล่าฉินตอบสั้นๆ
เนื่องจากที่ที่เขาและสตรีที ่รักเติบโตขึ้นมามีแม่น้ำอยู่สายหนึ่ง ในตอนที่ยังเยาว์วัยเขามักจะไปเล่นน้ำและพายเรือกับเด็กคนอื่นๆ ฉะนั้นสำหรับเขาที่พอมีทักษะอยู่บ้างจึงมิใช่เรื่องยากแต่อย่างใด
“คุณหนู พวกเราต้องทำอย่างไรต่อเจ้าคะ” อาหมานถามด้วยความกระตือรือร้น
สายตาของเจียงซื่อยังคงมองตรงไปข้างหน้า
บริเวณนั้นมีนาวาใหญ่ลำหนึ่งจอดเทียบอยู่ ครั้นพินิจดูแล ้วน ่าจะเป็นลำที่ตกแต่งอลังการที่สุด
ในขณะนั้น เหล่าบุรุษหลายคนเดินเล่นพูดคุยโดยมุ่งหน้าไปที่นาวาลำนั้น คนหนึ่งในนั้นที่นางรู้สึกคุ้นเคยมากที่สุดก็คือพี่รองของนาง เจียงจั้น
แววตาของอาหมานพลันเบิกกว้าง เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเจียงซื่อ “คุณหนู คุณชายรองมาแล้วเจ้าค่ะ!”
แต่ถึงตอนนี้ สภาพจิตใจของเจียงซื่อกลับสงบลงแล้ว จึงหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เหล่าฉิน ออกเรือได้ ขับตามนาวาใหญ่ลำนั้นไป”
เหล่าฉินมิ
