เหล่าฉินยังไม่ทันได้เอารถกลับไปรับ เจียงอันเฉิงก็งัดทักษะขับรถม้าที่ทิ้งร้างไปนานพาตัวตนเองกลับมาถึงจวน ครั้นก้าวขาลงมาก็พุ่งตรงไปหาเจียงซื่อทันที
เจียงซื่อคิดว่าตนเองจะถูกบิดาต่อว่า แต่ไม่นึกว่าทันทีที่เจียงอันเฉิงอ้าปากคำแรกกลับเป็นการต่อว่าเจียงจั้น “ไอ้พี่รองเวรของลูกน่ะ ตอนแรกที่มันแนะนำคนรถให้ลูกก็ตกปากรับคำอย่างดีว่านายคนนี้ซื่อสัตย์พึ่งพาได้ ที่แท้แล้วสิ่งที่มันพูดเชื่อถือไม่ได้เลยสักคำ”
เจียงซื่อยิ้มเจื่อน
ตอนที่รับเหล่าฉินเข้ามาทำงานในจวน นางไม่สะดวกออกไปดูเองจึงได้ไหว้วานให้พี่รองช่วยเป็นธุระให้ ไม่คิดว่าจะเป็นการสร้างปัญหาให้พี่รองเอาตอนนี้
เจียงอันเฉิงยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น “ที่เลวร้ายกว่านั ้นคือไอ้ลูกเวรนั่นเอาม้าของข้าไปให้คนอื่นขี่ หนำซ้ำเพื่อนพี่รองของเจ้ายังเป็นแค่ผู้ตรวจการชั้นผู้น้อยภายใต้การดูแลของใต้เท้าเจิน หึ ถึงรูปลักษณ์จะหล่อเหลา แต่ก็ดันมาคลุกคลีกับพี่รองของลูก ดูก ็รู้ว่าเป็นพวกไม่เอาถ่าน”
มุมปากของเจียงซื่อกระตุกเล็กน้อย
เพราะท่านพ่อมักจะโทษพี่รองอยู่เสมอ ฉะนั้นทุกคนที่ข้องแวะกับพี่รองจึงถูกเหมารวมว่าเป็นสหายเกเรไปเสียหมด แต่เมื่อสหายผู้นั้นคืออวี ้ชีนางกลับไม่รู้สึกเห็นอกเห็นใจแต่อย่างใด
เอาเถอะ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ปล่อยให้ความแค้นของท่านพ่อโหมต่อไปแล้วกัน
เมื่อเจียงอันเฉิงได้ระบายอารมณ์โกรธออกมาบ้างก็ค่อยๆ รู้สึกดีขึ้น แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรอลูกชายกลับม
