ก “ท่านพ่อ ลูกกะว่าจะไปนั่งกับพี่ใหญ่พอดี ท่านพ่อก็นั่งรถม้าของลูกกลับจวนแล้วกันเจ้าค่ะ”
เจียงอันเฉิงพยักหน้าแล้วหันไปกำชับลูกสาวคนโตว่าให้ดูแลตัวเองให้ดียามอยู ่บ้านสามี ครั้นสั่งลาแล้วก็เฝั้ามองลูกสาวทั้งสองเดินไปขึ้นรถม้าตระกูลจู รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ ภาพตรงหน้าเร้าให้เขาเกิดความรู้สึกขมฝาดอย่างบอกไม่ถูก
เหล่าฉินรีบก้าวยาวๆ เดินตามไป เขาเคยแอบสาบานเอาไว้ว่า หากคุณหนูออกจากเรือนเมื่อไหร่ เขาจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบความปลอดภัยของคุณหนู และเหล่าฉินก็เป็นคนมีหลักการ…
เมื่อเห็นว่าเหล่าฉินกำลังวิ่งตามรถม้าของคนอื่นไป เจียงอันเฉิงก็ได้แต่ตะลึงตาค้าง
นี่มันอะไรกัน สารถีไปไหนกันหมด หรือว่าให้เขาขับรถม้ากลับจวนเองงั้นหรือ
เจียงซื่อที่อยู่บนรถม้าของตระกูลจูไม่ทราบเลยว่าบิดาถูกทิ้งให้อยู่กับรถม้าเพียงลำพัง เมื่อนั่งไปได้ครู่หนึ่งก็รับถ้วยน้ำชาที่เจียงอีส ่งให้มาดื ่ม
“วันนี้เจ้าคงตกใจมากสินะ” เจียงอีถามอย่างอ่อนโยน
เจียงซื่อวางถ้วยชาลงบนโต๊ะตัวน้อยแล้วส่ายศีรษะ เห็นได้ชัดว่าเจียงอียังคงผวากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ริมฝีปากซีดเอ่ยตอบ “ไม่ตกใจก็ดี ทีแรกที่เห็นพวกเขาลากตัวเจ้าเข้าไป หัวใจของข้าก็พลันเต้นแรง”
“พี่ใหญ่มิต ้องกังวลไปเจ้าค่ะ ข้าดูแลตัวเองได้”เจียงซื่อเอื้อมมือไปจับมือเจียงอีพลางส่งยิ้มบางๆ
เจียงอีถอนหายใจออกมาเบาๆ “สงสารก็แต่น้องชิงอี้ แม้ว่าเขาจะทำร้ายผู้อื่น แต่ตอนนั้นที่ทำ
