คนที ่โผล่ออกมาเป็นสตรีวัยกลางคนนางหนึ่งเดิมท่าทางขี้ขลาด ทว่าเวลานี้กับแตกต่างโดยสิ้นเชิง ราวกับมีไฟลุกโชนในดวงตา ทุกคนมองสตรีผู้นั้น บรรยากาศเงียบกริบ
นี่มันอี๋เหนียงของนายท่านไม่ใช่หรือ ทำไมถึงปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้
ซูชิงเสวี ่ยสีหน้าแย่ลงกว่าเดิมอีก ริมฝีปากกระตุกขึ้นมาเบาๆ เหมือนกับมีอะไรจะพูดกับอี๋เหนียงทว่ากลับไม่พูดอะไรออกมา
สตรีนางนั้นพุ่งพรวดเข้ามาตรงหน้าเจินซื่อเฉิงแล้วคุกเข่าลงกับพื้น “ข้าเป็นผลักลงไปเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหนูรอง”
“คนผู้นี้คือ…” เจินซื่อเฉิงมองไปที่นายท่านซู
นายท่านซูมองสตรีที ่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยสีหน้าดำทะมึน พลางเอ่ยขึ้นด้วยความอึดอัด “นางเป็นอนุของข้า”
เจินซื่อเฉิงเข้าใจทันที “เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดคุณหนูรองงั้นรึ”
นายท่านซูพยักหน้าปกติอนุผู้นี้แทบจะไม่มีตัวตนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่ายังมีนางอยู่
เจินซื่อเฉิงมองพินิจพิเคราะห์สตรีผู้นี้อย่างเย็นชาจู่ๆ คนผู้นี้ก็เข้ามาสารภาพ คนปกติอาจจะคิดว่าอี๋เหนียงร้อนใจเพราะรักลูก จึงรับความผิดแทนลูกสาว ทว่าเขาไม่เคยตัดสินใครจากแวบแรกที่เห็นอยู่แล้ว ไม่ว่าจะในทางที่ดีหรือไม่ดีก็ตาม
“อี๋เหนียงอธิบายเรื่องทั้งหมดมาให้ชัดเจนเถอะ”เจินซื่อเฉิงพูดเสียงเรียบ
สตรีผู้นั้นเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว พลันมองไปที่โหยวซื่อ สีหน้าที่หวาดกลัวสงบลงอย่างไม่คาดคิด ยืดตัวตรงเอ่ยขึ้น “ไม่นานมานี ้ข้าเจอคุณหนูรอง
