เดิมอยากจะคุยกับคุณหนูรอง ทว่าคุณหนูรองรีบเดินออกไป ปกติน้อยมากกว่าที่จะได้เจอคุณหนูรอง ข้าคิดถึงนางมากจริงๆ มันไม่ง่ายเลยที่จะได้เจอ ทว่ากลับได้พูดคุยแค่ไม่กี่คำข้าทุกข์ใจมากก็เลยเดินไปข้างหน้าอย่างล่องลอยไม่นึกเลยว่าจะเดินมาถึงทะเลสาบจวีสยาและเห็นคุณชายรองกับคุณหนูเจียงซื่อ…“
น้ำเสียงพูดของนางทั้งนิ่งและช้า ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เงียบฟัง มีเพียงแค่เสียงลมผ่าน เสียงเสียดสีกันของใบไม้ที่ร่วงโรยและเสียงคลื่นน้ำกระเพื่อมในทะเลสาบที่ดังขึ้น
สตรีผู้นั้นหยุดมองลงที่ใบหน้าของเจียงซื่อ
เด็กสาวใบหน้าสะสวย อ่อนเยาว์
สตรีผู้นั้นสายตาอ่อนโยนลง พลางเอ่ยขึ้นช้าๆ “คุณชายรองเข้าไปขวางคุณหนูเจียงซื่อเพื่อให้นางเล่นด้วย คุณหนูไม่ได้สนใจ จากนั้นรีบพาสาวรับใช้เดินออกไปอย่างรวดเร็ว ข้าเห็นคุณชายรองยืนอยู่ที่นั่นท่าทางไม่พอใจเอามากๆ ก็เลยเดินเข้าไปแล้วบอกกับเขาว่าที่จริงคุณหนูยังเดินไปได้ไม่ไกลหากไม่เชื่อก็ให้เขามองไปในทะเลสาบ ข้างในมีเงาของคุณหนู…”
เจียงจั้นได้ยินถึงตรงนี้ก็โมโหจนต้องก่นด่าออกมา“นี่คือสิ่งที่คนเขาพูดกันงั้นรึ”
บอกว่าในทะเลสาบมีเงาของน้องซื่อ นี่มันแช่งให้น้องซื่อตกน้ำชัดๆ!
เจียงอันเฉิงตีเจียงจั้นด้วยฝั่ามือ พลันพูดตำหนิออกไป “อย่าพูดแทรก!”
กำลังถึงจุดสำคัญอยู่เลยเชียว!
“จากนั้นล่ะ” เจินซื่อเฉิงถามเสียงอ่อน
สตรีผู้นั้นหัวเราะออกมา “คุณชายรองเป็นคนสติไม่ดี พอเขาได้ยิน แน่นอกว่าต้องเข้
