าไปดูใกล้ๆทะเลสาบอยู่แล้ว พอคุณชายรองบอกว่าไม่เห็นข้าจึงพูดกับเขาว่าให้ก้มมองดูดีๆ จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่เขาก้มลงมองออกแรงผลักเขาลงไปในทะเลสาบ…”
เมื่อพูดถึงขั้นตอนต่อไป สีหน้าของสตรีผู้นั้นก็ยิ่งเยือกเย็น พลางฉีกยิ้มออกมาอย่างเย็นชา
“เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้” นายท่านซูถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ทำไม ่น่ะหรือ” สายตาของสตรีผู้นั้นค่อยๆเลื่อนออกไป รอยยิ้มที่มองนายท่านซูเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม “นายท่านลืมไปแล้วหรือว่าหลินเกอเอ๋อร ์ตายอย่างไร”
เมื่อสตรีผู้นั้นพูดจบเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนก็ดังขึ้นมา
เจินซื่อเฉิงได้ยินผู้คนพูดคุยกันเรื่องตัวตนของหลินเกอเอ๋อร ์ ที่แท้หลินเกอเอ๋อร ์ก็เป็นลูกชายของสตรีนางนี้ เพียงแต่ว่าตายไปตั้งแต่เยาว์วัยซึ่งไม่ได้ถูกจัดอันดับเป็นบุตรคนสุดท้าย และไม่ถูกนับเข้าอยู่ในตระกูลด้วยซ้ำ
สตรีผู้นั้นลุกพรวดขึ้นมาตะโกนดังลั่น “หลินเกอเอ๋อร ์ถูกเด็กปัญญาอ่อนนั่นผลักลงมาจาภูเขาจำลองจนตาย! หลินเกอเอ๋อร ์ผู้น่าสงสารของข้ายังอายุไม่ถึงสามขวบเลย ทั้งฉลาดและน่ารักเช่นนั้น ทุกครั้งเขาจะโผเข้ามาในอ้อมกอดข้าแล้วเรียกเสียงหวานว่าอี๋เหนียงๆ ทว่ากลับถูกเจ้าเด็กปัญญาอ่อนนั้นทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต”
สตรีผู้นั้นพูดไป น้ำตาก็ไหลพรากไปด้วย “สุดท้ายก็เป็นเพราะเจ้าปัญญาอ่อนที่คลานออกมาจากท้องของไท่ไท่ เขาจึงไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว และไม่แม้แต่จะถูกดุด่าด้วย!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดอี๋เหนี
