ยงจึงต้องรอให้ถึงวันนี้ค่อยลงมือ” เจินซื่อเฉิงถามขึ้นน้ำเสียงไร้ซึ่งความรู้สึก
สตรีผู้นั้นยิ้มเยาะออกมา “ก็เพราะข้าเป็นคนรับใช้ผู้ต้อยต่ำยังไงเล่า ลูกชายแท้ๆ ของตนเองถูกคนทำร้ายจนตาย แต่ก็ยังมีลูกสาว เพื่อให้ลูกสาวได้ใช้ชีวิตที่ดีต่อไป จึงทำได้เพียงกัดฟันอดทน”
“ตอนนี้ไม่ทนแล้วรึ”
“ไม่ทนแล้ว” สตรีผู้นั้นเช็ดคราบน้ำตาออกอย่างแรง “เด็กปัญญาอ่อนนั่นทำร้ายคนอีกแล้ว เขาผลักคุณชายสามลงมาจาภูเขาจำลอง คุณชายสามโชคดีที่ไม่ตาย แต่ใครจะรู้ว่าจากนี้ไปเด็กสติไม่สมประกอบคนนั้นจะไปทำร้ายใครอีกกี่คนเช่นนั้น ให้เขาตายไปน่ะดีแล้ว”
พอพูดถึงตอนสุดท้าย สีหน้าของสตรีผู้นั้นก็เด็ดขาดดั่งคมมีดเอ้อร ์ไท่ไท่สวี ่ซื่อเอามือปั้องปาก ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาภายในพริบตาเดียว
นางแต่งงานมาตั ้งนานหลายปีมีลูกชายหนึ่งคนก็คือเปั่าเกอเอ๋อร ์ นางรักและเอ็นดูดุจไขมุกอันล้ำค่า ทว่ากลับถูกคนทำร้ายจนตกอยู่ในสภาพนั้นตอนนี้เพียงแค่หลับตาลงใบหน้าที่เปือนเลือดของเปั่าเกอเอ๋อร ์ก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า ทำให้นางราวกับตกอยู่ในฝันร้ายตลอดเวลา
แต่นางไม่มีวิธีอื่น คนอื่นอาจจะพูดกันว่า ‘นี่เจ้าคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กไม่สมประกอบคนหนึ่งหรือ’นางไม่ได้มีจิตใจที่อยากจะทำร้ายใคร แต่ถ้าหากให้พูดว่าไม่แค้นเลยนั้นเป็นไปไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนเอ่ยคำชั่วร้ายนี้ออกมาแทนนาง
เจินซื่อเฉิงมองสตรีผู้นั้นเงียบๆ สักพักหนึ่งแล้วถอนหายใจออกมา “วันนี้อี๋เหนียงใจร้อ
