ายอย่างไร ้สาเหตุ…
โหยวซื่อมีเรื่องมากมายที่อยากจะถามซูชิงเสวี ่ยทว่าตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ยังหาโอกาสที่เหมาะสมไม่ได้ เมื่อต้องรับมือกับสายตาที่จ้องอย่างพิถีพิถันของท่านแม่ใหญ่ ซูชิงเสวี ่ยแทบจะใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามควบคุมตัวเองไว้จะได้ไม่เสียอาการ แล้วรีบก้มหน้าลง
ในขณะเดียวกันซูชิงอวี ่ก็ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ ซูชิงเสวี ่ย และก็แทบจะยืนไม่อยู่
นางยื่นนิ้วมืวที ่สั่นระริกออกไปสะกิดซูชิงเสวี ่ย ซูชิงเสวี ่ยเงยหน้าขึ้นมาทันที แล้วสบตากับนาง ขนตาที่เรียงตัวหนาของซูชิงอวี ่สั่นระรัว พลางส่งสายตาเป็นเชิงถามซูชิงเสวี ่ย ซูชิงเสวี ่ยยื่นมือที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาจับมือซูชิงอวี ่ไว้แน่นเป็นการบ่งบอกว่าอย่าได้บุ่มบ่ามเข้ามาแทรก
ซูชิงอวี ่รู้สึกเย็นยะเยือกตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงหัวใจ ความกลัวเริ่มแพร่กระจายออกมาทีละนิด“คนผู้นั้นเป็นใครกัน!” นายท่านใหญ่มองกวาดผู้คนออกไปซูด ้วยสายตาที่เฉียบแหลมดั่งคมมีด
นายท่านซูไม่เห็นความผิดปกติใดๆ สุดท้ายจึงมองไปที่อวี้จิน
อวี้จิ่นยิ้มพร้อมกับแบมืออีกข้างออก “คงจะเป็นเจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนี้”
ผ้าเช็ดหน้าทำจากผ้าไหมสีขาวผืนหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา พลางขยับตามลมที่พัดมา
ซูชิงเสวี ่ยรู้สึกสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เซถอยหลังไปนางทำผ้าเช็ดหน้าหล่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
จริงสิ นางนึกออกแล้ว ตอนที่กำลังเล่นกับซูชิงอี้ซูชิงอี้น้ำลายย้อยลงบนหลังมือนาง หลังจากที่นางใช้ผ้าเ
