ดใจโผล่ขึ้นมาทันที ทางการทำคดีพร้อมกับนำสุนัขมาด ้วยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
“ซูซื่อจื่อพาข้าไปดูคุณชายรองหน่อยได้หรือไม่”
“เชิญใต้เท้าเจินตามข้ามา”
ศพของซูชิงอี้ถูกย้ายเข้าไปในห้อง เจินซื่อเฉิงทำการตรวจดูอย่างละเอียดอีกรอบ พลางให้ฝั่ายชันสูตรศพเข้ามาตรวจสอบ แล้วเดินไปที่ห้องรับแขก จากนั้นก็เริ่มถามขึ้น
“เจ้าเป็นคนที ่ได้ยินคุณชายรองซูเอ้อร ์ตะโกนว่าพี่ซื่อใช่หรือไม่”
สาวรับใช้นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าเจินซื่อเฉิง ขณะที่กำลังจะเอ่ยตอบก็รู้สึกว่ามีสายตาอันแหลมคมจ้องมาราวกับคมมีดกรีดลงกลางอก ทำให้นางหวาดกลัว นางอดชำเลืองหางตามองเด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูงที่ยืนอยู่ข้างกายเจินซื่อเฉิงไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าอันเยือกเย็นของเด็กหนุ่ม พร้อมกับมือที่วางอยู่บนฝักมีดที่ห้อยอยู่ตรงเอว สาวรับใช้รู้สึกขนลุกขนชันขึ้นมาด ้วยความกลัว พลันรีบก้มหน้าลง
เมื่อเห็นว่าสาวรับใช้ไม่พูดไม่จา เจินซื่อเฉิงขมวดคิ้วแน่น “เป็นอะไรหรือ”“ใต้เท้าถามเจ้า เจ้าเป็นใบ้ไปแล้วหรือ” โหยวซื่อยื่นมืออกไปตบฉาดเข้าที่ใบหน้าอย่างอดไม่ได้
นางคนชั้นต่ำ ช่วงเวลาสำคัญกลับมาทำอะไรโง่ๆ
สาวรับใช้รีบพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ข้าน้อยได้ยินคุณชายรองตะโกนออกมาเช่นนั้น”
เจินซื่อเฉิงลูบเคราไปมา เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “ตอนนั้นเจ้าได้ยินเสียงตะโกน ไม่ได้เข้าไปดูหรือ”
“ไม่เจ้าค่ะ ข้าน้อยเดินอยู่อีกทางหนึ่ง แม้จะห่างจากทะเลสาบจวีสยาไม่ไกลนัก แต่ก็มีพุ ่มดอกไม
