ไม่มีเจ้าค่ะ แม้น ้องรองจะร้องตะโกนเรียกข้าอยู่สองสามครั้ง แต่ข้าไม่ได้หยุดฝีเท้าลง”
โหยวซื่อเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ใต้เท้า ท่านอย่าฟังแต่ที่นางพูดฝั่ายเดียว! นางบอกว่าไม่ได้มีปากเสียงกับลูกชายก็แสดงว่าไม่มีจริงๆ งั้นหรือใครจะยืนยันได้”
“ข้าน้อยยืนยันได้เจ้าค่ะ!” อาหมานตะเบ็งเสียงลั่น
โหยวซื่อแค่นเสียงหัวเราะออกมา “เจ้าเป็นสาวรับใช้ของนาง หากนางสั่งให้เจ้ารับผิดแทน เจ้าก็ไม่อาจปฏิเสธได้อยู่ดี”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบๆ
“ใต้เท้า เจียงซื่อเป็นคนที ่เจอลูกชายคนรองข้าชัดๆ เช่นนั้นนางจึงน่าสงสัยที่สุด!”
เจียงซื่อส่ายหน้า “ปั้าสะใภ้ใหญ่ ท่านคิดผิดแล้วข้าไม่ใช่คนที ่เจอน้องรองเป็นคนสุดท้ายแน่ๆ”
“แล้วจะมีผู้ใดอีก” โหยวซื่อถามโพล่งออกมา
เจียงซื่อเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ถ้าหากน้องรองไม่ได้พลาดตกน้ำเอง เช่นนั้นผู้ที่เจอเขาเป็นคนสุดท้ายนั่นแหละคือฆาตกร!”
นางพูดอย่างตรงไปมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น ทุกคนฟังแล้วต่างก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในใจแปลกๆ
“ฆาตกรคือเจ้าชัดๆ!” โหยวซื่ออารมณ์เดือดพล่าน
คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ ทว่านางกลับเข้าใจดีว่าการที่เจียงซื่อพบเจอกับซูชิงอี้นั้นมันเกิดขึ้นได้อย่างไร บวกกับเจียงซื่อที่ปิดปากเงียบไม่ยกเรื่องสาวรับใช้ชุดดำที่หลอกนางอกมา เท่านี้นางก็แน่ใจได้เลยว่าเจียงซื่อต้องคิดอะไรชั่วๆ ในใจแน่ทันใดนั้นเองฝั่ายชันสูตรศพก็เดินเข้า พลางพูดผลสรุป “ใต้เท้า จากการตรว
