าะร้ายกับเขาแค่คนเดียว กับหญิงมีอายุผู้นี้นางก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน พอคิดถึงตรงนี้อวี่จิ่นก ็หุบยิ้มลง เทียบกับหญิงมีอายุที่น่าเกลียดน่าชังผู้นี้ ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรให้น่าดีใจเท่าไหร่…
“ซื่อจื่อฮูหยิน ขณะที่ข้ากำลังซักถาม ขอให้ท่านอยู่ในความสงบด้วย”
โหยวซื่อใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“แม่นางเจียง เล่าเหตุการณ์ตอนที่เจอคุณชายรองซูเอ้อร ์มาอย่างละเอียดเถอะ”
เจียงซื่อไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย นางพูดเสียงดังฟังชัด ทุกๆ คนล้วนได้ยินหมด “ข้ากับอาหมานกำลังไปหาพี่ใหญ่ ขณะที่เดินผ่านทะเลสาบจวีสยา จู่ๆ น้องรองก็กระโดดออกมาจากพุ่มดอกไม้เพื่อขวางทางข้า…”
อวี่จิ่นได้ยินก็รู้สึกเจ็บใจ สมกับเป็นลูกชั่วที่ถูกเลี้ยงออกมาในครอบครัวที่แย่เช่นนี้จริงๆ ถ้าหากยังไม่ตายเขาคงย้อนกลับมาฆ ่าให้ตายอย่างสาสมแน่
“จากนั้นล่ะ พวกเจ้ามีปากเสียงกันหรือไม่”เจียงซื่อสีหน้านิ่งสุขุม “ไม่มีเจ้าค่ะ น้องรองเป็นเหมือนเด็กน้อย เขาเพียงแค่อยากให้ข้าเล่นด้วยแต่ข้ารีบไปหาพี่ใหญ่จึงรีบเดินออกไป”
ส่วนเรื่องสาวรับใช้ชุดดำที่นำทาง เจียงซื่อไม่ได้พูดออกมา
เวลานี้หาตัวสาวรับใช้ชุดดำผู้นั้นไม่เจอแล้ว ทั้งไม่รู้ชื่อและไม่รู้ว่ามาจากไหน สถานการณ์ที่อ่อนไหวเช่นนี้หากไม่คิดให้ดีแล้วพูดขึ้นมาจะต้องทำให้เรื่องมันซับซ้อนมากยิ่งขึ้นแน่ แถมไม่มีประโยชน์ต่อนางด ้วย แถมอาจวกกลับมาทำร้ายนางอีก
“เช่นนั้นเจ้าพบว่ามีอะไรผิดปกติหลังจากนั้นหรือไม่”
“
