มาเล่นกับข้าสิ!”
เจียงซื่อเห็นเขาวิ่งออกมาได้ครึ่งทางแล้ว แม้จะตกใจ ทว่าสีหน้ากลับนิ่งสงบ
ขณะที่นางต้องรักษาความสงบไว้ พบว่าสาวรับใช้ชุดดำที่นำทางให้พวกนางหายวับเข้าไปในพุ่มไม้ใบหญ้าภายในพริบตาเดียวเจียงซื่อรู้สึกได้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงตัดสินใจถอยหลังไปสองก้าว
พอดีกับจังหวะซูชิงอี้ยื่นมือมาคว้าชายแขนเสื้อเจียงซื่อ เขาคว้าน้ำเหลวเนื่องจากนางก้าวถอยหลังไป
อาหมานร ้องเสียงแหลม “คุณชายรอง ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ!”
“อาหมาน ไม่ต้องพูดให้มากความ ไปกันเถอะ!”
เจียงซื่อหันหลังแล้วเดินออก
น้องรองซูชิงอี้สติไม่สมประกอบ หากมัวแต่ถกเถียงกับเขานั้นเป็นเรื่องโง่เปล่าๆ ตัดสินใจเดินหนีออกไปน่าจะเป็นวิธีที่ฉลาดมากกว่า
ตอนนี้เจียงซื่อไม่มีเวลามาคิดหรอกว่าใครเป็นคนอยู่เบื้อหลังการกลั่นแกล้งนาง จุดประสงค์เพื่ออะไร นี่แทบเป็นการอาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ ในการตัดสินใจออกมาให้เหมาะสมที่สุด
ทว่าซูชิงอี้สติไม่สมประกอบ ตอนนี้อยากจะเล่นกับเจียงซื่อ จะปล่อยนางไปได้อย่างไร จึงรีบพุ่งเข้าไปผลักอาหมานออกทันที ปากก็ตะโกนออกไป “พี่ซื่อมาเล่นด้วยกันกับข้า ข้าอยากเล่นกับพี่ซื่อ!”
อาหมานไหวตัวทัน ยกเท ้ขึ้นถีบออกไป
อาหมานมีวรยุทธ์ปั้องกันตัว จึงไม่มีปัญหาหากต้องต่อกรกับชายหนุ่มอกสามศอกถึงสองคนและในสถานการณ์คับขันเช่นนี้นางถีบออกไปเต็มแรง ซูชิงอี้ที่แม้จะตัวใหญ่ล้มคว่ำลงไปบนพื้น
เจ้านายและคนใช้ถือโอกาสนี้เดินหนีอ
