ันนั้นเป็นเรื่องปกติมาก ทว่าซูชิงเสวี ่ยกลับจำมาถึงตอนนี้ ความเกลียดชังที่มีต ่อเจียงซื่อไม่เคยมลายหายไปแม้แต่นิด
โหยวซื่อลืมตาขึ้น พลางกระแอมเสียงเบาๆ
“ท่านแม่…” ซูชิงเสวี ่ยยืดตัวตรงขึ้นทันที
“เมื่อครู่สาวรับใช้ของพี่รองเจ้าเข้ามารายงานว่าพี่รองของเจ้าโวยวายจะไปเที่ยวเล่นในสวนตอนนี้ไปแล้ว เจ้าเห็นเขาหรือไม่”
ซูชิงเสวี ่ยไม่เข้าใจว่าเหตุใดโหยวซื่อถึงเอ่ยชื่อพี่รองซูชิงอี้ออกมา จึงส่ายหน้าพูดออกไป “ข้าไม่เห็นพี่รองเจ้าค่ะ”
โหยวซื่อใช้นิ้วมือเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ “เจ้าไปหาดูหน่อย แล้วพาพี่รองไปเล่นที่ศาลาเฉาหยาง…”โหยวซื่ออธิบายอย่างละเอียด ซูชิงเสวี ่ยยิ่งฟังดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้น
นางเข้าใจสิ่งที่ท่านแม่ใหญ่ต้องการจะบอกแล้วท่านแม่ใหญ่ต้องการวางแผนให้เจียงซื่อกับพี่รองเป็นคู่กัน!
หลังจากคิดได้ ซูชิงเสวี ่ยรู้สึกดีใจยกใหญ่
พี่รองเป็นลูกชายแท้ๆ ของท่านแม่ใหญ่ก็จริง เดิมไม่มีเหตุผลที่จะยกให้เจียงซื่อง่ายๆ หรอก ทว่าตอนเด็กพี่รองปั่วย นับแต่นั้นมาก ็เลยกลายเป็นคนสติไม่สมประกอบ
เมื่อนึกถึงใบหน้าโง่ๆ คราบน้ำลายที่เลอะมุมปากของซูชิงอี้ ซูชิงเสวี ่ยก ็เม้มปากออกมาอย่างไม่รู้ตัว
นางแทบทนไม่ไหวอยากจะเห็นหน้าตอนเจียงซื่อกลายเป็นพี่สะใภ้รองว่าเป็นอย่างไรแล้ว
พวกเขาไม่ใช่ตระกูลที่เลี้ยงสตรีที ่ยากจนไม่ได้อย่าว่าแต่พี่รองเป็นคุณชายแห่งจวนโหวเลย ถึงจะเป็นราชโอรส ก็ไม่มีครอบครัวไหนเห็นด้วยที่จะยกลูกสาวใ
