กสาว แทบอยากจะสลักลูกสาวเข้าไปไว้ในใจเมื่อซูชิงเสวี ่ยได้ยินสิ่งที่สตรีผู้นั้นพูดกลับรู้สึกหงุดหงิดออกมาอย่างอดไม่ได้ จึงพูดอย่างเย็นชา“อี๋เหนียงพูดจาระวังหน่อย ข้าเป็นลูกของท่านแม่ เรียกท่านว่าอี๋เหนียงก็เพราะเห็นแก่หน้าท่านพ่อ ส่วนเรื่องอื่นท่านอย่าได้คิดเพ้อเจอไปเองเลยจะดีกว่า”
นางพูดจบก็ไม่ได้สนใจว่าสตรีผู้นั้นจะหน้าซีดเผือดไร้ซึ่งเลือดฝาด จากนั้นก็ก้าวเดินจากไป
สตรีผู้นั้นยื่นมืออกไปคว้าชายแขนเสื้อของซูชิงเสวี ่ยไว้อย่างไม่รู้ตัว
ซูชิงเสวี ่ยกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “เจ้าปล่อยข้านะ ข้ายังมีเรื่องต้องไปจัดการ ไม่ว่างมาสนใจเจ้าหรอกนะ”
“เสวี ่ยเอ๋อร ์ วันนี้เป็น…”
ซูชิงเสวี ่ยไม่รอสตรีผู้นั้นพูดจบ ออกแรงดึงชายแขนเสื้อ พลางเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ “เจ้ารับผิดชอบแทนข้าได้หรือไม่หากทำให้งานของท่านแม่ล่าช้า ไร้ประโยชน์เสียจริง รู้จักแต่ทำให้ข้าลำบาก เสียดายจริงที่ข้าไม่ได้เกิดออกมาจากท้องท่านแม่!”
สตรีผู้นั้นมองซูชิงเสวี ่ยที่ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม
