ล้ว ท่านไม่รังเกียจที่ข้าพูดสุ่มสี่สุ่มห้าก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”
“คุณหนูน่ะสิที ่เกรงใจมากเกินไป หากว่าคุณหนูไม่มีธุระใด ไม่ทราบว่ายินดีที ่จะไปดื่มน้ำชากับข้าสักแก้วที่โรงน้ำชาข้างๆ นี้หรือไม่ เพื่อให้ข้าได้แสดงความขอบคุณด้วย”
เจียงซื่อปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม “ถึงแม้ข้าอยากไปดื่มน้ำชากับฮูหยินมาก แต่ข้าออกมานานพอสมควร อยู่ด้านนอกนานกว่านี ้คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ ข้าต้องกลับแล้วเจ้าค่ะ”“อย่างนั้นหรอกหรือ ถ้าเช่นนั้น คุณหนูกลับดีๆหวังว่าเราจะมีพรหมลิขิตได้พบกันอีก”
หลังจากเจียงซื่อเดินจากไป เจินฮูหยินก็เดินไปที่ห้องดื่มน้ำชาในโรงน้ำชาข้างๆ อย่างรวดเร็ว
เจินซื่อเฉิงเห็นเจินฮูหยินเดินเข้ามา จึงทำตาหยีและเอ่ยถาม “เป็นอย่างไร”
ดูจากท่าทางของฮูหยินแล้ว เห็นได้ชัดว่าพึงพอใจ
เจินฮูหยินยิ้มและพยักหน้า “นางเป็นเด็กไม่เลวจริงๆ เจ้าค่ะ วันนี้ข้าตั้งใจใส่เสื้อผ้าที่ตัดจากผ้าธรรมดาและขอให้นางช่วยข้าเลือกเครื่องประดับเครื่องประดับสามชิ้นที่นางเลือกขึ้นมา ชิ้นที่ราคาแพงที่สุดคือแถบคาดศีรษะลวดลายเส้นใบหลิว แถบคาดศีรษะแบบนั้นดูมีเกียรติแต่ความจริงมีน ้หนักที่เบา ไม่ต้องจ่ายมากขนาดนั้น ส่วนอีกสองชิ้นเป็นของที่หญิงสาวชื่นชอบกันและราคาไม่แพง เห็นได้ชัดว่าสตรีนางนี้มีจิตใจบริสุทธิ์และฉลาดหลักแหลม เอาใจเขามาใส่เราที่ยากยิ่งกว่าคือยังสามารถพูดคำพูดออกมาได้อย่างสวยงาม และไม่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกเสียหน้าแล้วอีกอย่าง
