มันไม่ง่ายเลย ที่หญิงสาวคนหนึ่งจะมีความอดทนต่อคนแปลกหน้าที่เหมือนมีสถานะทั่วไปได้ถึงเพียงนี้…”
หลังจากฟังคำบรรยายของเจินฮูหยินเสร็จ เจินซื่อเฉิงแคะหู “ตอนนี้ พอใจแล้ว?”
เจินฮูหยินอยากพยักหน้า แต่ก็กลัวเสียหน้า จึงเปลี่ยนเป็นการเหล่ตามองเจินซื่อเฉิงหนึ่งที
เจินซื่อเฉิงหัวเราะขึ้นมาอย่างเสียงดัง “ถ้าเช่นนั้น ไว้ข้าจะลองไปเจรจากับตงผิงปั ๋วดู”
“ไปเถอะๆ สองวันนี้เหิงเอ๋อร ์ดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถ้ายังไม่รีบไป ข้ากลัวว่าจะเกิดการปั่วยเป็นไข้ใจเอาได้”
ปั่วยเป็นไข้ใจคงมากเกินไป แต่เจินเหิงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนั้นเป็นความจริงเขาไม่เคยเชื่อเรื่องรักแรกพบ ด้วยความที่วิธีปรากฎตัวต่อหน้าเขาของหญิงสาวคนนั้นพิเศษมาก และยังมีความสวยที่ชวนให้ตะลึงเช่นนั้นอีก
ท้ายที่สุดแล้ว เจิงเหิงก ็เป็นเพียงชายหนุ่มที่มีความกระฉับกระเฉงและกระตือรือร้น หากว่าหญิงสาวที่ตกจากฟั้าในวันนั้นเป็นปีศาจ โดยธรรมชาติแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ตนเกิดอาการหมกมุ่นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนเกิดความตั้งใจที่จะแต่งงานอย่างแน่นอน และไม่รู้ว่าท่านพ่อได้ไปคุยกับท่านพ่อของนางหรือยัง
เจินเหิงหยิบภาพออกมาดูอีกครั้ง ภายในใจเอ่อล้นไปด้วยความคาดหวัง
เจินซื่อเฉิงชวนเจียงอันเฉิงไปดื่มน้ำชาที่โรงน้ำชาเทียนเซียง
หลังจากได้ยินเจินซื่อเฉิงเอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานของบุตรสาว เจียงอันเฉิงตะลึงงัน
เขาไม่ได้ฟังผิดใช่หรือไม่ มีคนชมชอบในตัวของบุตรสาวของเ
